- Мне не належыць Барэт-хол, - паспрабаваў пажартаваць я. - Здарылася так, што мой вялiкi прадзед падарыў яго Гарварду.

- Каб ягонага не такога вялiкага праўнука прынялi туды без праблем!

Гэта ўжо занадта!

- Паслухай, Джэнi, калi ты такая ўпэўненая ў маёй нявартасцi, дык навошта ж тады напрасiлася пайсцi са мною ў кавярню?

Яна паглядзела мне ў самыя вочы i ўсмiхнулася:

- Мне спадабалася твая фiгура.

Калi хочаш перамагаць - павiнен умець прайграваць. I гэта не заблытаны парадокс. Гэта тыпова гарвардская рыса - здольнасць ператварыць у перамогу любое паражэнне.

"Не пашанцавала вам, Барэт. Але гулялi вы файна!"

"Дальбог, я рады, што вы не раскiслi, хлопцы. Вы ж так не любiце прайграваць!"

Вядома, чыстая перамога - прыямнейшая. Асаблiва калi вырвеш яе на апошняй хвiлi... Словам, праводзячы Джэнi да iнтэрната, я ўсё яшчэ не трацiў надзеi перамагчы гэтую рэдклiфскую калючку.

- Паслухай, калючка, у пятнiцу ўвечары хакейны матч у Дартмуце.

- I што з таго?

- Я хачу, каб ты яго паглядзела.

Яна адказала са звычайнай для Рэдклiфа пашанаю да спорту:

- А чаму я павiнна глядзець нейкi няшчасны хакейны матч?

- Таму што я буду гуляць, - нiбы абыякава адказаў я.

Настала маўчанне. Мне здалося, я чую, як падае снег.

- А за каго? - папыталася яна.

2

Олiвэр Барэт IV,

Iпсвiч, Масачусэтс

Узрост: 20 гадоў

Рост: 5 футаў 11 цаляў; вага: 185 фунтаў

Каледж: Фiлiпс Эксэтэр

Курс: выпускны

Асноўная дысцыплiна: грамадскiя навукi

Будучая спецыяльнасць: юрыспрудэнцыя

У спiсе дзесяцi лепшых на курсе: 1961, 1962, 1963.

Да гэтага моманту Джэнi пэўна ўжо прачытала маю бiяграфiю: я тройчы нагадаў Вiку Клэйману, нашаму менеджэру, каб ён перадаў ёй праграмку.

- Дальбог, Барэт, - сказаў ён мне адразу, - можна падумаць, у цябе першае дзяўчо!