Андрэ Маруа

Гатэль "Танатос* Палац"

* Танатос - бог смерцi ў старажытных грэкаў.

Пераклад: Юрка Гаўрук

- Як акцыi "Стыл"? - запытаў Жан Манье.

- Пяцьдзесят дзевяць з чвэрткай, - адказала адна з дваццацi машынiстак.

У стракатаннi пiшучых машынак было нешта ад джазавага рытму. За акном вырысоўвалiся гiганцкiя будынкi Манхэтэна. Хрыпелi тэлефоны, i папяровыя стужкi, раскручваючыся з неймавернай хуткасцю, напаўнялi кантору злавесным дажджом серпантыну, спярэшчанага лiтарамi i лiчбамi.

- Ну як "Стыл"? - iзноў запытаў Жан Манье.

- Пяцьдзесят дзевяць, - адказала Гертруда Оўэн.

На хвiлiну яна перастала друкаваць i глянула на маладога француза. Ён сядзеў нерухома ў крэсле, абхапiўшы галаву рукамi, сам не свой.

"Яшчэ аднаму не пашанцавала, - падумала яна. - Тым горш для яго... I тым горш для Фанi..."

Бо Жан Манье, прадстаўнiк ню-ёркскай канторы банка Хольмана, гады два назад ажанiўся са сваёй сакратаркай, амерыканкай.

- А "Кэнiкот"? - iзноў запытаў Жан Манье.

- Дваццаць восем, - адказала Гертруда Оўэн.

За дзвярамi пачуўся гучны голас. Увайшоў Гары Купер. Жан Манье падняўся.

- Справы - дрэнь! - паведамiў Гары Купер. - Курс акцый упаў на дваццаць працэнтаў. I знаходзяцца ж дурнi, якiя не вераць, сцвярджаюць, што гэта не крызiс!

- Гэта крызiс! - прашаптаў Жан Манье i выйшаў.

- Пагарэў, небарака! - сказаў Гары Купер.

- Так, - згадзiлася Гертруда Оўэн. - Абанкруцiўся. Мне пра гэта гаварыла Фанi. Яна сёння ж кiне яго.

- Нiчога не зробiш, - прабурчаў Гары Купер. - Крызiс.

* * *

Прыгожыя бронзавыя дзверы лiфта бясшумна зачынiлiся.

- Унiз! - загадаў Жан Манье.

- Ну як "Стыл"?-пацiкавiўся хлопчык-лiфцёр.

- Пяцьдзесят дзевяць, - адказаў Манье.

Ён купляў гэтыя акцыi па сто дванаццаць даляраў.