Плябан адказаў:

- Калi ласка. Толькi апрану стыхар. Хвiлiнку, i я вас слухаю.

Сталяр, якому адняло мову ад хвалявання, глядзеў, як святар апранаў белы, у складках, убор. Ён зрабiў сталяру знак рукой:

- Укленчыце на гэту падушачку.

Сабо стаяў, саромеючыся апусцiцца на каленi. Ён прававулiў:

- Гэта абавязкова?

Але святар стаў урачысты:

- Толькi на каленях можна з'явiцца перад судом пакаяння.

I Сабо ўкленчыў.

Святар сказаў:

- Чытайце "Верую".

Сабо спытаўся:

- Што?

- "Верую". Калi не ведаеце, паўтарайце ўслед за мной кожнае слова.

I ён павольна, нараспеў прачытаў святую малiтву, а сталяр слова ў слова паўтарыў яе. Пасля сказаў:

- А цяпер - спавядайцеся.

Але Сабо маўчаў, не ведаючы, з чаго пачаць.

Тады плябан Марыцiм вырашыў памагчы яму:

- Сын мой, я буду звяртацца да вас з пытаннямi, бо вы, здаецца, мала што разумееце. Адзiн за адным мы разбяром Божыя запаветы. Слухайце i не хвалюйцеся. Адказвайце шчыра i не бойцеся гаварыць шмат.

Толькi Госпада любi

I ўсяёй душой шануй.

Цi любiлi вы каго цi што болей за Бога? Цi ўсёй душой, усiм сэрцам, усёй iснасцю любiлi вы яго?

Сабо ажно ўспацеў ад напругi. Ён адказаў:

- Не. О, не, пан плябан. Я люблю Божаньку, як магу. Што праўда, то праўда, я вельмi яго люблю. Сказаць, што я не люблю сваiх дзетак - не, не скажу. Сцвярджаць, што, калi б мне прыйшлося выбiраць памiж iмi i Богам - не, не так. Уявiць, што я мушу страцiць сто франкаў за любоў да Бога - нельга. Але ж я пэўна люблю яго, я ўсё-такi люблю яго.

Святар сур'ёзна казаў:

- Любiце яго больш за ўсё.

I Сабо, поўны добрых намераў, абяцаў:

- Буду старацца, айцец.

Марыцiм зноў пачаў:

Пана Бога не судзi,

На людзей не злуйся.

Цi лаялiся вы калi-небудзь?

- Не! О, вось гэта - не. Я нiколi, нiколi не лаюся. Часам, калi злуюся, я, канечне, кажу: "Бадай цябе!" А ўвогуле я зусiм не лаюся.