Сабо сцiпла ўсмiхнуўся i спытаўся:

- Цi нельга трохi адкласцi гэтае прычасце?

Але святар зноў спахмурнеў:

- Перад тым, як даверыць вам работу, я хачу пераканацца ў вашым далучэннi.

I мякка дадаў:

- Прыходзьце да споведзi заўтра, бо трэба, каб вы спавядалiся, прынамсi, двойчы.

Сабо перапытаў:

- Двойчы?

- Але.

Святар усмiхаўся:

- Вы ж разумееце, што вам патрэбна грунтоўная чыстка, поўнае ачышчэнне. Значыць, буду чакаць вас заўтра.

Вельмi ўсхваляваны сталяр спытаўся:

- А дзе вы робiце гэта?

- У... у спавядальнi.

- У... той шафе, там у куце? Ведаеце... усё ў тым, што... ваша шафа не па мне.

- Чаму гэта?

- Таму... таму, што мне гэта нязвычна, i таму, што я глухаваты.

Плябан аказаўся згодлiвы:

- Добра! Тады прыходзьце да мяне, у мой пакой. Мы зробiм гэта ўдвух, сам-насам. Згода?

- Вось цяпер згода, а ў вашу шафу - нiзашто.

- Дык да заўтра, па рабоце, а шостай.

- Па руках, лады на тры гады, пане дабрадзею, да заўтрага. Хто перадумае слiняк!

I ён падаў сваю вялiкую шурпатую руку, па якой плябан гучна пляснуў сваёй.

Пляск падляцеў пад скляпенне i сцiхнуў дзесьцi высока за арганнымi трубамi.

Увесь наступны дзень Тэадзюль Сабо непакоiўся. Ён адчуваў сябе гэтак жа пагана, як чалавек, якому будуць рваць зуб. У галаве ўвесь час круцiлася думка: "Сёння ўвечары мне спавядацца". I яго хiсткая душа, душа нясталага атэiста, трэслася перад Божым таiнствам.

Скончыўшы працу, ён пайшоў у плябанiю. Святар гуляў у прысадах, чакаючы яго з малiтоўнiкам у руках. Ён быццам свяцiўся i сустрэў яго з прыхiльнаю ўсмешкаю:

- А, вось i вы. Заходзьце, пан Сабо, вас тут не з'ядуць.

Сабо ўвайшоў першы. Ён прамармытаў:

- Калi вам не цяжка, мне б хацелася як мага хутчэй скончыць нашу справу.