- Вiншуем са знаходкай! - крычалi мужчыны.

- Зрабiце вы мяне хоць засядацелем! - крычаў васьмiдзесяцiгадовы былы палкоўнiк, стары халасцяк.

Дамы адразу ж абкружылi вазок, у якiм Стась прачнуўся i пачаў плакаць.

- Цудоўнае дзiця! - гаварыла адна.

- Якое далiкатнае!

- Вiдаць, з год ужо будзе, - дадала трэцяя.

- Дык жа суддзя якраз два гады працуе для агульнага дабра! - грымнуў палкоўнiк.

- Але ж, панове, гэта памылка!.. - апраўдваўся як не сваiм голасам няшчасны суддзя.

- У такiм адрасе не павiнна быць памылкi! - перапынiў яго непапраўны палкоўнiк. - Ды што тут гаварыць, хлопец прыгожы, як на малюначку!

Выкарыстаўшы сумятню, панi Лоская шмыганула ў пакой. Праз некалькi хвiлiн яна выйшла адтуль з дужа чырвонымi вачыма, але спакайнейшая, нiбы пагоджаная з лёсам. За ёю валюхалася старая, тоўстая ключнiца.

Калi суддзiха дрыготкiмi рукамi выняла Стася з вазка i аддала яго ключнiцы, бедны муж незвычайна пакорлiвым голасам спытаўся:

- Што ты з iм думаеш рабiць?

- Не аддам жа я яго парабкам... - адказала цiха жонка з адценнем дакору ў голасе.

Пачуўшы гэта, маладыя панi пачырванелi, старэйшыя пераглянулiся, нават мужчыны пасур'ёзнелi, а палкоўнiк сказаў:

- Ну, дарагая панi Лоская, жарты жартамi, а вы добра зробiце, калi накормiце хлопца, якi напэўна ж галодны. Само сабой, трэба будзе перадаць у прыход i войту, бо гэта ж вiдавочнае непаразуменне, а бацькi гэтага мальца павiнны быць недзе ў страшэнным непакоi.

А тым часам ключнiца, прыглядаючыся да малога, мармытала:

- Дальбожачка, наш пан, i ўсе крошкi пабраў!.. Наш пан быў такi самы, калi яму было адзiн год!.. Я ж памятаю: нос, вочы, нават радзiмка на шыi... Такi саменькi! Ну, гэта не мужыцкае дзiця...

Каб перапынiць прыкрую гамонку, суддзiха лёгка падштурхнула гаваркую кабецiну на ганак i загадала ёй дзiця накармiць i памыць.