- Лiхтарнiка? - перапытаў далакоп. - А хто яго ведае. Учора было трыццаць пасажыраў.

- Ён жа пахаваны ў сектары найбяднейшых.

- Такiх звалiлася аж дваццаць пяць.

- Ды ён жа быў у непафарбаванай труне.

- Такiх прывезлi шаснаццаць.

Такiм чынам, я нi твару лiхтарнiка не ўбачыў, нi прозвiшча не пачуў, нават магiлы яго не знайшоў. I ён пасля смерцi застаўся для мяне тым самым, кiм быў пры жыццi: iстотай, што з'яўлялася толькi на змярканнi, безгалосай i няўлоўнай, як цень.

У змроку жыцця, дзе род людскi мiтусiцца навобмацак, дзе адны разбiваюцца на перашкодах, iншыя спадаюць у бездань, а пэўнай дарогi не ведае нiхто, дзе на аблытанага забабонамi чалавека палюе няшчасны выпадак, галеча, нянавiсць, на цёмным бездарожжы жыцця таксама завiхаюцца лiхтарнiкi. Кожны з iх нясе агеньчык над галавой, кожны на сваёй сцежцы запальвае святло, жыве ў невядомасцi, працуе неацэнены, а потым знiкае, як цень...