Некалькi хвояў - наводдалек лесу, на полi пры самай дарозе. Тут ветру латва густа бiць у купчастае голле i напорна згiнаць яго. Улетку тут i скрозь цвiце чабор. Скрозь пах жыта i аўсоў чуваць чабор.

А ўжо з самай вясны на прыдарожных хвоях садзяцца дробныя каршакi азiраць свае дарогi.

Глухата якая!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Чабор пахне на межах i вясною, яшчэ да цвету свайго.

А ў крайняй з чатырох хат ён пахнуў i ўсю зiму, сухi, старанна завязаны ў палатнянай торбе. Вастраносы дзед зiмою менш ужываў яго, а калi ў красавiку пайшла халодная вiльгаць, часцей ён прасiў дачку:

- Напар ты мне, Юлька, чабру i сягоння.

Адкашлiваў харкавiнне i яшчэ гаварыў:

- А калi застаўся ўчарашнi, дык падагрэй.

Юлька адказвала:

- Навошта яго гэтак ашчаджаць, дабро гэтакае. Хопiць i свежага, не канечне пракiслы ўчарашнi пiць.

- Можа, i гэтак, - згаджаўся вастраносы дзед, тупаючы па хаце. I iшоў калыхаць унучка:

А-а-а-а, мой каток,

А-а-а-а, варкаток.

I ўсю ранiцу, кашляючы, плюючы ў жвiр каля парога, спяваючы малому, паглядаў у печ, чакаючы чабру.

Чабор студзiў на акне. А Юлька гаварыла:

- Пi гарачы, дык кашаль хутчэй пройдзе.

А ён не згаджаўся:

- На гарачы многа цукру iдзе, а дзе тут яго набрацца; я цёплага нап'юся.

Калi чабор рабiўся цёплым, ён даставаў з палiцы паперку, а ў паперцы заверчаны былi два кавалачкi цукру. Адкусваў драбок цукру, трымаў пад языком i выпiваў шклянку чабру.

I зноў iшоў калыхаць унучка:

Пайшоў каток у лясок,

Знайшоў каток паясок...

Поле маўчыць. У хаце чуваць, як маўчыць поле. Нават i пагранiчнiкi-салдаты мала тут калi спяваюць. Спяваюць хiба адышоўшы за вёрст пяць цi далей у вёску.

Тут па дарогах нават i не едзе нiхто. Няма куды i адкуль ехаць. Няможна ехаць. Адно, што выязджаюць на поле. Дык якая ж гэта язда? Узiмку i з самай вясны i гэтага няма.