Але Ленiн памёр у час, i таму, замест таго, каб выдзiраць з кнiг ягоныя партрэты, па ўсёй краiне яму панастаўлялi помнiкаў.

Зрэшты, больш верагодным мне ўяўляецца iншае разьвiцьцё падзеяў. Iосiф Вiсарыёнавiч мог адправiць настаўнiка на той сьвет цiха, бяз шуму й пылу, бяз гучных працэсаў, выдзiраньня партрэтаў, паленьня кнiг i iншых бальшавiцкiх штучак. Сталiн цудоўна разумеў, што быць заснавальнiкам небясьпечна. Значна выгадней, схаваўшыся за помнiк правадыру, абсалютна шчыра абвясьцiць сябе спадкаемцам i прадаўжальнiкам.

Дарэчы, пра помнiкi.

З год таму я прысьнiў фантасмагарычны сон. Па маiм родным Наваполацку езьдзiў, зносячы помнiкi Ўладзiмiру Iльлiчу, звычайны савецкi бульдозэр. Дзецi падбягалi да бульдазэрыста, казалi яму адрас чарговага помнiка, дзядзька спаважна запiсваў яго ў свой нататнiк i ехаў рабiць сваю справу далей.

Сёньня, калi шчыльныя шэрагi помнiкаў правадыру працоўных пад гучныя воплескi гэтых самых працоўных ужо iстотна парадзелi, фантасмагарычным у маiм сьне засталося адно тое, што дзея адбывалася ў Наваполацку, дзе - рэч амаль неверагодная! - нiякiх помнiкаў Iльлiчу нiколi не было. Не было нават вулiцы Ленiна. Праўда, дзядуля дзейнiчаў, так бы мовiць, i "пры наяўнасьцi адсутнасьцi". Калi тутэйшыя "нацыяналiсты" спрабавалi пераназваць наваполацкiя вулiцы з дэбiльнымi назвамi тыпу Юбiлейная, Алiмпiйская або Камсамольская, бацькi горада ня проста адмахвалiся, як ад дакучлiвых мух (ня лезьце, маўляў, зь нейкiмi там Скарынамi й Калiноўскiмi), але са значэньнем падымалi ўгару палец i, палохаючы самiх сябе, прыхлопвалi гнiлых iнтэлiгентаў апошнiм аргумантам: "В городе еще нет улицы имени Ленина!" Цяпер ужо можна з усёй пэўнасьцю дадаць: i нiколi ня будзе. Нi вулiцы, нi помнiка.