Мне здаецца, цяпер, калi бронзавы Iльлiч дзень пры днi набывае ўсё больш сваiх сапраўдных, чалавечых якасьцяў, Пэтэрс згадвае той выпадак не без пачуцьця нiякаватасьцi. Згадзiцеся, далiкатна кажучы, няёмка падмацоўваць сваю думку цытаткамi чалавека, якi (у адрозьненьне ад ягонага таленавiтага пасьлядоўнiка - крамлёўскага горца), ня тоячыся, пакiдаў шматлiкiя пiсьмовыя сьведчаньнi сваёй жорсткасьцi, заклiкаючы расстрэльваць заложнiкаў, прастытутак, сьвятароў, "кулакоў", "буржуяў", спэкулянтаў i iншых ворагаў.
Паводле маiх назiраньняў, людзi з розумам i жывым сумленьнем у нас, у Беларусi, Уладзiмiра Iльлiча ўжо год як не цытуюць. Дакладней, цытуюць, але ўжо як бы наадварот - разьвiтваючыся са сваёй аблудаю й засьцерагаючы ад яе iншых. Адну з такiх малавядомых пакуль што цытатак з напiсанай тав. Троцкiм ленiнскай бiяграфii хачу прапанаваць увазе верных ленiнцаў: "Это диктатура? Это манная кашка! - любiў паўтараць Iльлiч. - Русский человек - слишком добр. - Он не в состоянии принять решительные меры революционного террора. Тем не менее, необходимо попробовать..."
"Напробовались" усмак.
Ленiну пашанцавала памерцi адносна рана. Калi хочаце - своечасова. У тым сэнсе, што праз колькi гадоў яго маглi выкiнуць з краiны, як ягонага бiёграфа тав. Троцкага, або зрабiць - разам з Бухарыным, Каменевым, Зiноўевым i iншымi правадырамi рэвалюцыi - удзельнiкам гучных "адкрытых" працэсаў. Гадоў праз 50 яго б рэабiлiтавалi, а праз колькi месяцаў, як i ў выпадку зь iншымi бальшавiцкiмi верхаводамi, мы б задумалiся: навошта й дзеля чаго, калi за зьдзейсьненае iмi iх нiколi не рэабiлiтуе сама Гiсторыя?