- Бачыў. З верандай, сiнiм пафарбавана.

- Ну. Жыве чалавек! Але хай! Я не шкадую. Супраць нiчога не маю. Толькi думаю: ось жа каму пашэнцiць, а каму i не...

- Гэта так, канешне.

- Во я i кажу.

- Жыццё! Глядзi, а ў цябе ўжо i бульбачка зацвiтае. Скараспелка?

- Ну. Ледзьве пад старасць на жыццё ўзбiўся. А то ўсё па бальнiцах. I, халера на яго, - бо не за тым пабег. Але хто ж ведаў, за кiм было бегчы.

- А я сваю ўжо раз паганяў. Ды дрэнь нешта. Калi б сорт памяняць.

- Ось так яно. А бульба што - вырасце. Хоць драбненькая. Вунь лета быццам нiшто стаiць.

- Лета нiшто. Людскае.

- Ну! А ты кажаш...

1966 г.