- Што ты за лухту вярзеш! - абурыўся сябар, так звычайна абураюцца, калi да занятага чалавека зьвяртаюцца зь якой-небудзь дуратой.

- Каму лухта, а каму й не, - загадкава працягваў Мiкола. Ён пiў "фанту" адразу з пляшкi невялiчкiмi глыткамi i не глядзеў на сябра.

- Ну, дык што здарылася? - перапытаў Iгар. Ягоная раздражнёнасьць пачала зьнiкаць, хлопец адчуў, што гэтая сустрэча прызначалася не ад няма чаго рабiць.

- Сёньня, каля прэзыдэнт-хола, зноў бойка будзе, - нечакана Мiкола зьмянiў тэму гаворкi. - Зьберуцца патрабаваць вызвалiць арыштаваных, а iх самiх пахапаюць. - У вапошнюю хвiлiну ён спужаўся сказаць усю праўду. - Што з гэтага зьменiцца, калi пра маё няшчасьце даведаецца Iгар, - падумаў з нечаканай цьвярозасьцю. - Навошта на студэнцкую сябрукоўскую галаву вешаць свае праблемы?

- Як ты лiчыш, будзе бойка, цi не? - спытаў Мiкола празь хвiлiну маўчаньня зусiм iншым роўным голасам.

- I ты дзеля гэтага мяне паклiкаў? Паслухаць мае палiтычныя прагнозы?! раздражнёнасьць iзноў адчулася ў словах Iгара.

- Як ты лiчыш, навошта чалавек жыве? - зусiм нечакана яшчэ раз зьмянiў тэму Мiкола.

- А табе што, надакучыла жыць? - пытаньнем на пытаньне адказаў сябар.

- Жыць не надакучыла, але з жыцьцём трэба разьвiтвацца.

- Няўжо некуды ўлiп?! - Iгар здаецца зразумеў прычыну iхняй сустрэчы.

- Улiп, але не туды, куды ты думаеш. - Ён яшчэ раз глытнуў аранжавы трунак i паставiў пустую пляшку на стол. Затым паглядзеў на сябра i сказаў: Памятаеш, у Багдановiча "Пралятайце вы, днi, залатымi агнямi. Скончу век малады, - аблятайце цьвятамi..."

- Ты ад сваiх паездак звар'яцеў. - Iгар ня ведаў, як патлумачыць паводзiны свайго сябра, ён упершыню яго бачыў такiм. - Табе трэба адпачыць. Усю Эўропу ўсё адно не перавязеш.

- Эўропа... што табе гэта Эўропа, - нэрвова перабiў сябра Мiкола. - Вунь наша Эўропа, - ён паказаў на грамаду дэманстрантаў, якая сунулася ў iхнi бок у канвоi мiлiцыянтаў. - Зараз будзе iм Эўропа!