Але ж, насуперак яго словам, рыба як раз з'явiлася на паверхнi, засвяцiлася залатой спiнкай i тонкiмi, як павуцiнне, плау нiкамi, ударыла хвастом, запырскау шы сям'ю, на шчасце, ужо астылай кавай.

- Лыбка! - завёу радасны Петрык.

- Не руш!

- Кава бразiльская? - спытау эрудыт Мiкiта. - Тады гэта пiранья. Палец адцяпае - i не зау важыш.

Наташа зiрнула з'едлiва:

- Вось я яе выпушчу, i яна выканае маё жаданне.

- Уга, у нашу раку выпусцi - нiчога не выканае, адразу здохне.

- Вось i загадай, каб спярша раку ачысцiла.

- Ха, - тата тузануу вус, - хутчэй я англiйскай каралевай стану.

- Папугая хачу! - закрычау Петрык.

- Якога папугая? - мацi у здыхнула. - Табе боцiкi трэба, Наташы басаножкi...

- Камп'ютар.

Бацька схапiу ся за голау :

- Боцiкi я сам куплю. Калi зарплату выплацяць.

- Дык ты пажадай, каб за пяцьдзесят год адразу выплацiлi, - падначыу Мiкiтка. - У гэтых, уях.

- Не лайся!! - крыкнулi бацькi разам.

Мiкiта надзьмуу ся:

- А я што? Усе так кажуць: умоу ныя адзiнкi.

- Тады "уа".

Рыбка спакойна плавала у каве. Не знiкала, але й жаданнi выконваць не спяшалася. Толькi Мурзiка прыйшлося адагнаць, каб не з'еу знячэуку. Гэты мог.

- А можа, яна сонечная? - услых падумау Мiкiтка. - Зайцы сонечныя бываюць. Вунь, пад лямпай як раз.

- Тады лямпачная, - паправiла Наташа. - Выключым святло, i пi, татка, сваю каву. Няма рыбы - няма праблемы.

I тут святло згасла.

- Вой!

У дзверы грукнулi.

- Не адчыняй, - зашаптала мацi. - Яны праводку рэжуць, а потым кватэры рабуюць. Кажуць, што манцёры...

- Я не манцёр, - данеслася з-за дзверы. - Я паштальён!

- Усё адно не адчыняй!

Хiба ён паслухаецца? Бацька запалiу загадзя падрыхтаваную на такi выпадак свечку i пайшоу адчыняць. Сям'я паспешлiва узбройвалася: мацi схапiла патэльню, Наташка з Мiкiтам гантэлi, а Петрык - ката.