Z podziękowaniami i wyrazami wdzięczności dla Sage Walkera, Rebecki Meluch, Williama F. Wu, Melindy Snodgrass, Pati Nagle, Sally Gwylan, Pat McGraw, Salomona Montoya, Karen McCue, Billa Packera, Laury J. Mixton, Judith Tarr.

Zachęcam czytelników, by obce wyrazy, zawarte w tej książce, wymawiali jak im się podoba. Ci jednak, którzy lubią zabawy słowne, mogą wziąć pod uwagę kilka rzeczy. Znaki akcentu oznaczają akcent sylabowy. Therápontes ma akcent na drugiej sylabie, skiagénos na trzeciej. Pozioma kreska nad ostatnią samogłoską w niektórych słowach (daimōn, therápōn) oznacza długą samogłoskę. Proszę zwrócić uwagę, że w liczbie mnogiej (daimones, therápontes) samogłoska staje się krótka.

Słowa chińskie mają transkrypcję pinyin, nie Wade’a-Gilesa i w związku z tym należy je mniej więcej wymawiać z angielska. Są jednak dwa wyjątki: Zh w imieniu „Zhenling” należy wymawiać jak „dż” w słowie „dżem”, a słowo qi wymawiamy jak „czii”.

Na koniec chciałem zaznaczyć, że Aristos i Aristoi mają akcent na pierwszej sylabie.

W oryginale książki jest kilkanaście wyrazów greckich, od których Autor tworzy liczbę mnogą, stosując zasady obowiązujące w języku greckim, np. Aristos — Aristoi, Therápōn — Therápontes, daimōn — daimones itp. W polskim tłumaczeniu należałoby te rzeczowniki liczby mnogiej odmieniać przez przypadki: daimones, daimonesów, o daimonesach itp.

Ponieważ wyraz ten oznacza po prostu demona, taka odmiana wydała nam się sztuczna. Podobnie sztucznym chwytem byłoby zastosowanie greckich form w przypadkach zależnych. Dlatego zastosowaliśmy w stosunku do tych rzeczowników odmianę polską: daimony, daimonów, o daimonach itd. Usuwaliśmy jednak w liczbie mnogiej, tak jak chce Autor, kreskę nad o. Pragnąc zachować pewne elementy stylizacji autora, zrobiliśmy jeden wyjątek: pozostawiliśmy grecką liczbę mnogą rzeczownika Aristos — Aristoi i jego rodzaj żeński Ariste zgodnie z zasadami języka greckiego.