Teraz zarówno maszyny, jak i ciała-gospodarze, były martwe.

Skade usiłowała zrozumieć, co się stało. Zapisy statku zostały starannie zniszczone. Wydawało się jasne, że Galiana spotkała istoty wrogie, ale dlaczego nie unicestwiły statku jednym atakiem? Sześciany wnikały w niego powoli, skrupulatnie, co miałoby sens jedynie wówczas, gdyby zamierzały jak najdłużej zachować statek w stanie nienaruszonym.

Był przecież jeszcze inny statek — przecież kontynuowały wyprawę dwa — i co się z nim stało?

[Masz jakiś pomysł, Skade?]

Tak, ale to nic wesołego.

[Myślisz, że sześciany chciały zebrać jak najwięcej informacji?]

Tylko takie wyjaśnienie przychodzi mi do głowy. Założyły podsłuch w ich mózgach, odczytywały ich maszynerię neuralną. Sześciany to wywiadowcy.

[Tak, zgadzamy się. Te sześciany na pewno wiele się o nas dowiedziały. Musimy je uważać za zagrożenie, choć nie wiemy, gdzie znajdowała się Galiana, gdy ją odnalazły. Sądzisz, że jest iskierka nadziei?]

Skade nie dostrzegała tej iskierki. Ludzkość od wieków poszukiwała obcej jednoznacznej inteligencji i dotychczas znalazła tylko zwodnicze przykłady: Żonglerów Wzorców, Całunników, archeologiczne szczątki ośmiu czy dziewięciu wymarłych cywilizacji. Nigdy nie napotkano inteligencji używającej maszyn, porównywalnej z ludźmi.

Aż do tej pory.

I co zrobiła ta umaszynowiona inteligencja? Podkradła się, przeniknęła i urządziła rzeź, a potem dokonała inwazji czaszek.

To nie jest najbardziej owocne bliskie spotkanie pierwszego stopnia, doszła do wniosku Skade.

Nadzieja? Mówicie poważnie?

[Tak, Skade. Nie jesteśmy pewni, czy sześciany zdołały przesłać informacje tam, gdzie miały je przesłać. Przecież statek Galiany dotarł do domu, musiała go tu przyprowadzić, a nie zrobiłaby tego, gdyby uznała za niebezpieczne wskazywanie wrogom drogi, Clavain byłby na pewno dumny. Cały czas myślała o nas, o Matczynym Gnieździe]