Да сваiх Сэрваль вярнуўся страшэнна раззлаваны. Расказаў пра здарэнне.

- I як, дурань, я залiшне доўга чакаў. А яны ўцяклi з-пад самага носа.

- Эх ты... Ляснула твая падзяка! - сказаў яму, смеючыся, малодшы лейтэнант Дзюманцье.

Праз некалькi дзён афiцэры паставiлi недалёка ад сталоўкi мiшэнь...

- Сэрваль, ану, паспрабуйце! Уявiце, што перад вамi тыя вашы постацi, сказаў яму капiтан.

Лейтэнант стаў метраў на 15 ад мiшэнi. Падняў да ўзроўню пляча свой кольт, прыцэлiўся... Пачуўся моцны шчаўчок.

Дзюманцье павярнуўся.

- Ну, дарагi, з такiм трэскам вас маглi б тады засекчы...

Сэрваль збялеў, рукi дрыжалi.

- Што здарылася? Вы не будзеце страляць, Сэрваль? - папытаўся капiтан. Што здарылася, лейтэнант?

- На мяне напаў такi страх. Кольт не страляе.

I, дастаўшы нож, Сэрваль нервова пачаў адвiнчваць рукаяць пiсталета. Там была зламаная спружына.