Метраў за 30 ад яго зноў з'явiлася постаць. Цяпер ужо добра былi вiдаць плечы, каска. Постаць зрабiла рух рукой i падалася ўнiз па схiле. Тут жа да яе далучылiся яшчэ дзве.

Патруль праставаў да яго канавы. Снег парыпваў пад ботамi ў людзей.

"Ну, я iм! Я iм зараз пакажу!"

З гэтага моманту Сэрваль ужо не думаў, што можа з'явiцца другi патруль; iм завалодала прадчуванне паядынку. Добры стралок, ён усё прыкiдваў свае шанцы:

"Iх трое. У мяне 9 куль. Плюс элемент нечаканасцi".

У постацяў нешта бразнула. Сэрваль здрыгануўся.

"Дурань!" - падумаў ён абыякава.

"Няхай яны толькi дойдуць да канца сцяны. Толькi не страляць раней..."

Цалкам была вiдаць толькi першая постаць, дзве другiя паказвалiся то тулавам, то каскай, то нагою.

"Калi б яны iшлi не ланцужком..."

I вось нiбы спецыяльна, як i хацеў Сэрваль, постацi перагрупавалiся: цяпер спераду, плячо ў плячо, iшлi двое.

"На вуглу... выпускаю 4 кулi. Потым выскокваю... яшчэ 3 кулi. Эх, каб яшчэ аднаго i ў палон захапiць..."

Момант выстралу наблiжаўся.

"На вуглу", - паўтараў Сэрваль, стрымлiваючы сваё нецярпенне.

Ён пачаў цэлiцца, прыкрываючы кольт левым рукавом.

Цiканне наручнага гадзiннiка было невыноснае. Сэрваль адчуў, што правае перадплечча нiбы акамянела. Спатрэбiлася напружыць усю сiлу, каб вывесцi яго з гэтага здранцвення. Палец быў на курку. Яшчэ чатыры метры... тры...

Людзi спынiлiся i сталi шаптацца.

Сэрваль ужо збiраўся стрэлiць, як постацi нечакана скiравалi на дарогу, перасеклi яе i сышлi ў канаву з другога боку дарогi.

Лейтэнант зразумеў, што яго акружаюць i перавага перайшла да ворага. Але падняўшы галаву, ён убачыў, як постацi аддалялiся.

Блiснуў лiхтарык, яшчэ раз... i ценi знiклi ў маўклiвым заснежаным полi...