За варотамi паляўнiчы развiтаўся з дзецьмi.

Ён падаў Танi руку, спачатку адну, потым другую, як падаюць на развiтанне суседу, i запрасiў па снезе прыехаць на сабаках у госцi.

Сына абняў за плечы.

- Будзь, калi зможаш, добрым паляўнiчым i вучоным, - сказаў ён. - I, вiдаць, успомнiўшы скаргi начальнiка на сына, дадаў задуменна: - I насi сваю хустку на шыi, як гэта трэба.

Вось ён падышоў да павароту, ведучы аленя за повад, i павярнуўся яшчэ раз. Яго цёмны твар, нiбыта зроблены з дрэва, i здалёк здаваўся прыветным. I Танi стала шкада, што ён так хутка знiк.

- Добры ў цябе бацька, Фiлька, - сказала яна ў роздуме.

- I я яго люблю, калi не б'ецца.

- Хiба ён бiў цябе калi-небудзь?

- Вельмi рэдка, i толькi тады, калi п'яны.

- Вось як! - Таня пакiвала галавой.

- А твой бацька хiба цябе нiколi не бiў? I дзе ён? Я нiколi яго не бачыў.

Таня паглядзела яму ў вочы - цi няма там цiкавасцi альбо ўсмешкi. Яна нiколi не гаварыла з iм пра свайго бацьку.

Але Фiлька глядзеў ёй проста ў твар, i ў вачах яго была адна прастадушнасць.

- Нiколi, - сказала яна, - ён мяне не бiў.

- Ты, мусiць, вельмi любiш яго.

- Не, не люблю, - адказала Таня.

- Вось як, - прамовiў у сваю чаргу Фiлька. I, памаўчаўшы крыху, крануў Таню за рукаў: - Чаму?

Таня нахмурылася.

I адразу ж у Фiлькi скончылiся ўсе словы, быццам яму адрэзалi язык. Здавалася, нiколi ўжо ён нiчога не запытае ў яе.

Але раптоўна Таня пачырванела.

- Я яго не ведаю зусiм.

- Хiба ён памёр?

Таня павольна пакiвала галавой.

- Дык дзе ж ён?

- Далёка, вельмi далёка. Можа, нават за акiянам.

- Значыць, у Амерыцы?

Таня кiўнула галавой.

- Я ўгадаў!.. У Амерыцы? - паўтарыў Фiлька.

Таня моўчкi павяла галавой справа налева.