- А што ты тут робiш? - спытаў яшчэ раз Янук.

- Тваё якое дзела! - адрэзаў той непрыязным тонам. - Можа, я iзь дзяўчынай тутака. Кажу йдзi!

Януку здалося, што воддаль каля дрэва нехта зварухнуўся. Хто-ж мог тут быць зь Лявонам у такую пару, калi сам ён мусiў-бы быць на вечарыне? I што яны тут рабiлi? Адылi Янук больш не марудзiў, бо чаго добрага, возьме гэты рослы дзяцюк, яму ў каршэнь надае. Рушыў сьцежкай, а за iм, пакульгiваючы, сабака.

- Мой ты добранькi Тапсiчак, - пяшчотна прамовiў, гладзячы сабаку, ударыў цабе гэты паскудны хлыст...

Як толькi хлапец выбраўся з Гараваткi на чыстае поле, нацянькi праз збажыну бегма кiнуўся ў кiрунку Лiтоўцаў. Мала дзе каторая хата сьвяцiлася вокнамi. Летам ашчаджалi людзi газу, завiдна намагалiся дагледзець гаспадаркi. Сяньня-ж тым больш не было патрэбы, бо шмат хто быў на йгрышчы.

Шпарка бягучы, Янук нiчога ня думаў. Ды калi-б i думаў, то невядома цi прыйшло-б яму ў галаву, што ўночы жывы чалавек у Гараватцы ёсьць больш небясьпечным, чымся якая ўяўная нечысьць. Хлапец быў паглынуты ймкненьнем, каб якнайхутчэй забегчы дадому. Па пахiлай лекаравай нiве борзда ймчаў ён унiз. Ледзь пасьпяваў за iм кульгавы Тапсiк.

Калi дабег да лекаравага двара й адчынiў скрыпучыя вароты, голасным брэхам залiўся доктараў Мурза. Тапсiк падскочыў да яго, сабакi пачалi нюхацца. Янук адчынiў другiя вароты й ужо быў ля свае хаты. На вулiчнай лаўцы ў цеменi разпазнаў сваiх бацькоў. Яны гаманiлi паўголасам.

- Гэта ты, Янучок? - спытала мацi.

- Так, мама. А што?

- Ды мы нi спадзявалiся. Ждалi ўчорака, ажно як нi было...

- Нi пусьцiў, - сказаў Янук з крыўдай у голасе.

- Iж ты яго, - буркнуў бацька. - Чаму-ж гэта?

- А чорт яго знаiць, - адказаў хлапец. - Ну, што тут у вас?

- Нiчога такога. Ты вячэраў?

- Так, на хаду. Ну дык я пайду, - памкнуўся ўжо адыходзiць Янук.

У гэты час падбег Тапсiк.

- А чаму-ж сабака кульгаiць? - заўважыў бацька.