Волат-падарожны, якога прыемна лучыла з царкоўным служкам аднолькавасць росту, плячэй i жывата, адказаў з усмешкай:

- Памаленьку, пане ойча, памаленьку. А як вы?

- Ды ў мяне заўсёды ўсё добра.

- А вашы справы як, васпан Пуарэ? - пацiкавiўся абат.

- Ат, у мяне - як у мяне. Рапс нiяк не ўрадзiў сёлета, дык трэба неяк выкручвацца.

- Што зробiш, часы цяжкiя.

- А ўжо ж пэўна што нялёгкiя, - пацвердзiў жандарскi голас пышнацелай паловы васпана Рабо.

Яна была родам з суседняга сяла, i кюрэ ведаў яе толькi па iменi.

- Гэта вы, Блёндэль? - папытаўся ён.

- Ага. Я. Замужам вось за Рабо.

Нядошлы, затурканы, але задаволены Рабо з усмешкай павiтаўся з кюрэ, у глыбокiм паклоне перагнуўся ўперад, быццам кажучы: "Гэта я-Рабо, гэта я ажанiўся з Блёндэль".

Раптам васпан Бэлём, якi ўсё затуляў насоўкай вуха, жаласна застагнаў. I пры кожным сваiм "вой... м-м... ммм..." ён ажно прытупваў нагою ад нясцерпнай пакуты.

- У вас баляць зубы? - паспачуваў кюрэ.

Селянiн на момант перастаў стагнаць i адказаў:

- Ды не... пане ойча... Не зубы... Нешта ў вуху, там... глыбока...

- Што ж там такое ў вашым вуху? Скула?

- Ды не ведаю... Мо скула, мо не скула. Але, далiбог, туды залез нейкi страшны звер, калi я спаў на сене,

- Звер? Вы ў гэта верыце?

- Дзiва што! Як у iснаванне раю веру, пане ойча! Я ж чую, як ён шалпочацца там, у вуху. Ён грызе мне галаву, далiбожачкi, грызе галаву! Вох, ммм... ммм... ммм... - i Бэлём зноў затупаў нагою.

Гэта падзея надзвычай зацiкавiла пасажыраў. Кожны меркаваў па-свойму. Пуарэ сцвярджаў, што ў вуху павук, настаўнiк - што вусень. Ён бачыў ужо нешта падобнае ў Кампмюрэ, у дэпартаменце Орн, дзе пранастаўнiчаў шэсць гадоў; дык там вусень запоўз у вуха i выпаўз цераз нос. Але чалавек аглух на адно вуха, бо вусень прадзiравiў барабанную перапонку.

- Хутчэй за ўсё гэта чарвяк, - падагулiў кюрэ.