Нават Сезэр Арлавiль не стрываў, з пугай у руках зайшоў у хату паглядзець на працэдуру.

I раптам на дне ў тазiку ўсе ўбачылi чорненькую, не буйнейшую за насенiнку цыбулi кропачку. Кропачка варушылася. Гэта была блыха! Пасыпалiся ўражаныя воклiчы, потым грымнуў смех. Блыха! Ну гэта ж трэба, такая здатненькая, мiленькая блыха! Канiво ляпаў сабе па сцёгнах, Сезэр Арлавiль ляскаў пугай; рогат кюрэ быў падобны на рык асла, смех настаўнiка нагадваў чханне, а кабеты ўсцешана залiвалiся, быццам сакатлiвыя куры.

Бэлём сядзеў на стале i, трымаючы тазiк на калепях, уважлiва i сур'ёзна, з задаволеным абурэннем разглядваў пераможанае стварэнне, якое вiлося ў кроплi вады.

- Вось табе, падлюга! - буркнуў ён i плюнуў у тазiк.

Ашалелы ад смеху фурман усё паўтараў як заведзены:

- Блыха, блыха! Ах ты, чортава блошка! Чортава блошка!

Калi ўсе трохi супакоiлiся, ён гукнуў:

- Ну то што, паехалi? I так процьму часу змарнавалi.

Падарожнiкi, усё яшчэ смеючыся, пакiравалi да экiпажа.

I тут Бэлём, якi падышоў апошнi, заявiў:

- А я не паеду далей, вяртаюся ў Крыкто. Цяпер мне ўжо няма чаго рабiць у Гаўры.

Фурман адказаў:

- Як сабе хочаш, але заплацi за месца!

- Заплачу, але толькi палову, я ж адно палову дарогi праехаў.

- Мусiш заплацiць цалкам, месца ж ты атрымаў да канца.

I распачалася спрэчка, якая неўзабаве ператварылася ў зацятую сварку: Бэлём прысягаў, што ён заплацiць толькi дваццаць су, Сезэр Арлавiль даказваў, што ён мусiць заплацiць усе сорак. Яны стаялi адзiн перад адным i зацята лаялiся.

З дылiжанса вылез Канiво.

- Па-першае, сорак су ты павiнен даць бацюшку, ясна? Па-другое, мусiш даць на чарку ўсiм нам, тваiм спадарожнiкам, - на гэта, думаю, пяцьдзесят пять су будзе даволi. Ну i Сезэру плацi дваццаць су. Ты згодны, Выскаляка?