- Ён, мусiць, быў вельмi няспрытны i... як бы сказаць... нязграбны?

Яна пакруцiла галавой, што азначала: "Не... зусiм нязграбны".

Муж спытаўся:

- Ён, мусiць, назаляў вельмi ўночы, праўда?

Гэтым разам яна не вельмi таiлася i шчыра адказала:

- Яшчэ як!

За такiя словы ён зноў яе пацалаваў i шапнуў:

- Якi ж ён быў кiжлай! Ты не была з iм шчаслiвая?

Яна адказала:

- Не. З iм было не надта прыемна.

Лёе абрадаваўся, правёўшы ў думках параўнанне - на сваю карысць - памiж колiшнiм i цяперашнiм жончыным становiшчам.

Некалькi хвiлiн ён маўчаў, пасля зноў развесялiўся i спытаўся:

- Скажы мне?

- Што?

- Будзь шчырая, зусiм шчырая са мною!

- Добра, дарагi.

- Так, папраўдзе, скажы мне, ты нiколi не адчувала спакусы здра... здра... здрадзiць гэтаму дурню Суры?

Панi Лёе цнатлiва войкнула i мацней прытулiлася да мужавых грудзей. Але той заўважыў, што яна смяецца.

Ён настойваў:

- Ну, прызнайся. Гэтай скацiне так бы пасавалi прыгожыя рогi! Гэта было б так пацешна, так пацешна! Дабрадзею Суры! Ну, ну, шаноўная, мне, мне, асаблiва мне ты можаш у гэтым прызнацца.

Ён нацiскаў на гэтае "мне", бо лiчыў, што калi б ёй калiсьцi зажадалася здрадзiць Суры, яна б зрабiла гэта з iм, з Лёе, i ён дрыжаў ад асалоды ў прадчуваннi такога прызнання, упэўнены, што, калi б цнота гэтае жанчыны не была настолькi непарушная, ён бы ўжо раней авалодаў ёй.

Але яна не адказвала, а ўсё хiхiкала, быццам згадаўшы штосьцi вельмi пацешнае.

А i самога Лёе пачало трэсцi ад думкi, што ён мог бы зрабiць Суры рагатым! Якi жарт! Вось дык штука! Папраўдзе, якая добрая штука!

Ён лапатаў памiж прыступамi смеху:

- Небарака Суры, небарака Суры, ах, яго галава акурат прыдатная для такой аздобы, прыдатная, прыдатная!

А панi Лёе, насмяяўшыся да слёз i траха не закрычаўшы, курчылася пад коўдрай.