Ellie spytała, czy robił tak również z nią, a mama powiedziała, że nie, ponieważ zawsze dobrze sypiała. Od dnia, kiedy się urodziła, nie było z tym żadnych kłopotów.
W pokoju zabrzmiała muzyka i przez głowę Ellie przebiegły słowa piosenki: „…Jesteś małą córeczką tatusia, jedyną i ukochaną… Jesteś świątecznym duszkiem, gwiazdką na choince… I jesteś małą córeczką tatusia”.
Kiedy tak patrzyła, tata usiadł na krawędzi łóżka Andrei i rozpłakał się nagle.
Ellie wycofała się z pokoju, zamykając drzwi tak samo cicho, jak je otworzyła.
CZĘŚĆ DRUGA
6
Moja siostra, Andrea, została zamordowana prawie dwadzieścia trzy lata temu, ale wciąż mam wrażenie, jakby to było wczoraj. Rob Westerfield został aresztowany dwa dni po pogrzebie i oskarżony o morderstwo pierwszego stopnia. Niemal wyłącznie na podstawie uzyskanych ode mnie informacji policja uzyskała nakaz przeszukania domu Westerfieldów i samochodu Roba. Znaleziono rzeczy, które miał na sobie tamtego wieczoru, kiedy pozbawił ją życia, i chociaż starannie je wyprał, w policyjnym laboratorium odkryto ślady krwi. W bagażniku samochodu znajdowała się łyżka do opon, która posłużyła jako narzędzie zbrodni. Też została umyta, lecz przywarło do niej maleńkie pasemko włosów Andrei.
Rob oświadczył, że tego wieczoru, kiedy Andrea została zamordowana, poszedł do kina. Na parkingu przed kinem nie było miejsca, zostawił więc samochód na pobliskiej stacji obsługi. Zeznał, że pompy były nieczynne, zastał jednak Pauliego Stroebela pracującego w zamkniętym garażu. Zajrzał do środka i powiedział Pauliemu, że zostawia samochód i odbierze go po filmie.
Utrzymywał, że kiedy oglądał film, Paulie Stroebel musiał pojechać do kryjówki jego samochodem, zabić Andreę, a następnie odprowadzić samochód z powrotem na stację. Rob zeznał, że zostawiał samochód na stacji przynajmniej kilka razy, by dokonać drobnych napraw, i przy którejś z tych okazji Paulie mógł dorobić dodatkowe kluczyki.