Kiedy Anja Stroebel zobaczyła fotografie na łóżku syna, zareagowała instynktownie. Zebrała je i włożyła do książki. W odpowiedzi na zdziwione spojrzenie męża potrząsnęła głową, dając do zrozumienia, że nie powinien zadawać pytań. Potem usiadła obok Pauliego i otoczyła go ramionami.

– Andrea była taką miłą dziewczyną – odezwała się łagodnie, z twardym akcentem, który brzmiał wyraźniej, gdy była zdenerwowana. – Pamiętam, jak ci gratulowała, kiedy złapałeś tę trudną piłkę i uratowałeś mecz zeszłej wiosny. Jak innym jej kolegom, jest ci bardzo, bardzo smutno.

Z początku Pauliemu wydawało się, że głos matki dobiega z jakiegoś odległego miejsca. Jak innym jej kolegom. Co miała na myśli?

– Policja będzie szukać kogoś, kto szczególnie blisko przyjaźnił się z Andreą – powiedziała cicho, lecz stanowczo.

– Zaprosiłem ją na tańce – wyznał drżącym głosem. – Obiecała, że ze mną pójdzie.

Anja była pewna, że jej syn nigdy wcześniej nie umówił się z dziewczyną na randkę. W zeszłym roku nie poszedł nawet na bal dla drugiej klasy.

– A więc lubiłeś ją, Paulie?

Chłopak zaczął płakać.

– Mamo, tak bardzo ją kochałem.

– Lubiłeś ją, Paul – powtórzyła Anja z naciskiem. – Postaraj się to zapamiętać.

W sobotę Paulie Stroebel, spokojny i skruszony, że nie pojawił się w piątkowe popołudnie, stawił się do pracy na stacji benzynowej.

Wczesnym popołudniem Hans Stroebel osobiście przyniósł do domu państwa Cavanaugh szynkę i sałatki i poprosił ich sąsiadkę, panią Hilmer, która otworzyła drzwi, by przekazała rodzinie wyrazy najgłębszego współczucia.

3

– Szkoda, że Ted i Genine są jedynakami. – Ellie słyszała, jak pani Hilmer powtórzyła to w sobotę kilka razy. – W takich sytuacjach jest łatwiej, jeśli ma się liczną rodzinę.

Ellie nie zależało na tym, by mieć wokół siebie liczną rodzinę. Chciała tylko, żeby Andrea wróciła, żeby mama przestała płakać i żeby tata z nią rozmawiał. Prawie się do niej nie odzywał od chwili, gdy przybiegła do domu i chwycił ją w ramiona, ona zaś zdołała wykrztusić, gdzie znajduje się Andrea i że jest ranna.