Były filmy i były też wiadomości. W elektronicznej eksplozji lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych szło o coś więcej, kiedy zaczęto transmitować całe biblioteki. W tym okresie jej studia nad kulturą ludzką wykroczyły poza zakres czysto akademicki. Kiedy oglądała Neila Armstronga na Księżycu, utwierdziła się we wcześniejszym przypuszczeniu, że któregoś dnia ludzie pojawią się w jej okolicy nie tylko jako elektroniczne przekazy, ale również osobiście.
Zaczęła się przygotowywać na spotkanie z nimi. Perspektywy nie były najlepsze. Byli wojowniczą rasą, wyposażoną w broń, która mogłaby ją unicestwić. Nie mogła oczekiwać, że łatwo przełkną istnienie tysiąc trzysta kilometrowego żywego boskiego organizmu w „swoim” systemie słonecznym. Przypomniała sobie słynną audycję radiową Orsona Wellesa z 1938 roku. Pamiętała też takie tytuły filmów, jak: „Ta wyspa Ziemia” i „Poślubiłam potwora z kosmosu”.
Wszystkie te plany spaliły na panewce, kiedy Okeanos, zawsze szukający okazji do zadania Gai skrytobójczego ciosu, zniszczył „Ringmastera” — pierwszy statek, który do niej dotarł. Ludzie nie zachowali się jednak zgodnie z żadnym z najgorszych scenariuszy, jakie przewidywała. Kolejny statek, choć uzbrojony i gotowy ją zniszczyć, wstrzymał się z działaniami odwetowymi na tyle, by mogła przekazać stosowne wyjaśnienia. Pomogli jej w tym ocaleli członkowie pierwszej wyprawy. Utworzono ambasadę i wszyscy uprzejmie starali się nie dostrzegać statku, który zaparkował w bezpiecznej odległości, nie kwapiąc się do opuszczenia tej okolicy. Tym się akurat nie martwiła. Nie miała zamiaru prowokować go do wyładowania śmiercionośnego ładunku, a możliwości podstępnych intryg Okeanosa też w końcu były ograniczone.