Porzucił próżne rozmyślania, sięgnął po sakiewkę i wyjął z niej dwie złote monety – zwyczajową cenę za tego typu usługi. Ukrył ten fakt przed Gankisem, lecz dokładnie sobie przemyślał całą sprawę i teraz świetnie wiedział, jak ma się zachować. Po co kusić los? Pozostał więc niewzruszony, kiedy Inny wyciągnął po monety twardy szary język, a kładąc mu je tam nawet się nie wzdrygnął. Stworzenie cofnęło język i Kennit pomyślał, że połknęło złoto. Następnie sztywno się pokłoniło i zamaszystym ruchem wygładziło piasek przed sobą, czekając na nazbierane przez kapitana przedmioty.
Powoli wyjmował je i układał na plaży. Najpierw położył szklaną kulę z figurkami, obok niej różę, a później ostrożnie rozłożył dwanaście paznokci. Przy końcu łuku umieścił skrzyneczkę z maleńkimi filiżankami, dalej rzucił garść niewielkich kryształowych kulek, które zebrał pod koniec poszukiwań, a przy nich położył ostatnie znalezisko: miedziane pióro, ważące niewiele więcej niż ptasie. Skinął głową, że skończył, i zrobił kroczek w tył. Rzuciwszy przepraszające spojrzenie swemu kapitanowi, Gankis nieśmiało dołożył z boku łuku zabawkę z pomalowanego drewna, a potem także się wycofał. Inny przez jakiś czas gmerał w skarbach, następnie podniósł niesamowite, nieruchome oczy i spojrzał młodemu piratowi prosto w twarz. W końcu przemówił.
– To wszystko, co znalazłeś? – spytał z wyraźnym naciskiem. Kennit wykonał nieznaczny ruch ramion i głowy, który mógł oznaczać “tak”, “nie” lub w ogóle nic. Nie odezwał się. Gankis przestąpił nerwowo z nogi na nogę. Inny hałaśliwie wciągnął powietrze w usta.