– Żadnej rzeczy, którą wyrzuci na ten brzeg ocean, człowiek nie może zatrzymać. Woda przynosi tutaj różne przedmioty, ponieważ takie jest jej życzenie. Jeśli jesteś mądry, nie walcz z wolą wiatru i wody. Nikomu z ludzi nie wolno brać tego, co znajduje na Plaży Skarbów.

– Więc wszystko należy do ciebie? – spytał spokojnie Kennit.

Mimo niesamowitego wyglądu i zachowania Innego, młody kapitan z łatwością dostrzegł, że wprawił go w zakłopotanie. Stworzenie przez długą chwilę dochodziło do siebie, wreszcie oznajmiło z wielką powagą:

– To, co ocean wyrzuca na Plażę Skarbów, należy tylko do oceanu. My jesteśmy jedynie stróżami, niczym więcej.

Nieznaczny uśmieszek pojawił się na ustach Kennita.

– Hm, w takim razie, nie musisz się mną przejmować. Jestem kapitan Kennit i każdy, kogo spytasz, powie ci, że swobodnie grasuję po całym oceanie. Zatem wszystko, co należy do oceanu, jest również moje. Zapłaciłem ci złotem, wypowiedz więc proroctwo i nie pchaj nosa w nie swoje sprawy.

Stojący obok młodego pirata Gankis głośno sapnął, Inny natomiast w żaden sposób nie zareagował na usłyszane słowa. Później skłonił tylko uroczyście głowę i wysunął pozbawione szyi ciało w kierunku Kennita, który ocenił, że stworzenie uznało w nim swego pana. Potem podniosło głowę, a jego rybie oczka wwierciły się w oczy kapitana, odnajdując jego duszę precyzyjnie niczym palec szukający wyspy na morskiej mapie. Potem bestia przemówiła, tym razem znacznie niższym głosem, jak gdyby słowa wybuchały z przepastnych głębin jej wnętrza.

– Mowa moja będzie tak jasna, że pojmą ją nawet najgłupsi przedstawiciele twego gatunku. Bierzesz to, co do ciebie nie należy, kapitanie Kennit i twierdzisz, że jest twoje. Niezależnie od tego, ile ci wpadnie w ręce, stale jesteś nienasycony. Ludzie, którzy ci służą, muszą się zadowalać odrzuconymi przez ciebie błyskotkami i zabawkami, bowiem wszystkie wartościowe rzeczy zatrzymujesz dla siebie. – Inny patrzył przez sekundę w wytrzeszczone oczy Gankisa. – W mojej ocenie jesteście oszukiwani i unieszczęśliwiani.