Brzmiało to złowieszczo, choć same słowa nic jej nie mówiły.

Łzy nieustannie płynęły z oczu dziewczyny. Bała się tak, jak tylko człowiek bać się może, zwłaszcza że oddalali się coraz bardziej i bardziej od ludzkich siedzib. Żeby się tak ktoś pojawił na tej górskiej ścieżce! Przecież zdarzało się czasami, że ktoś szukał zagubionych owiec.

Teraz jednak żadna żywa dusza nie zabłąkała się w te strony.

Tiili była zmęczona, bo Tan-ghil zmuszał ją, by szła coraz szybciej. Ścieżka pięła się ostro pod górę, dziewczyna potykała się o wystające kamienie. Och, moja piękna kurtka, myślała zmartwiona. Matka uszyła ją z małych kawałeczków skóry, pracowała nad tym bardzo długo.

Szerokie spodnie, które sięgały aż do kostek, były podarte, a nogawki postrzępione.

Co mama na to powie, myślała ze ściśniętym gardłem.

Za każdym razem, kiedy Tiili się przewracała, Tan-ghil wpadał w gniew i miotał paskudne przekleństwa. Podnosiła się więc jak najszybciej, bo za nic nie chciała, by ten potwór jej dotykał.

Tiili nie zastanawiała się, rzecz jasna, nad tym, że Tan-ghil nie ma przy sobie swego naczynia, bo niewiele o tym wiedziała. Tan-ghil był niedawno w górach, oglądał miejsce koło kryjówki, dokładnie zbadał teren. Teraz miał się tylko dopełnić trzydziestodniowy rytuał.

Raz po raz spoglądał na dziewczynę i uśmiechał się obleśnie. Tuli kilka razy widziała ten uśmiech.

Mamo! Targenorze! Ratunku!

Zapadał już szary zmierzch, gdy jej strażnik przystanął. Dziewczyna oddychała ciężko po forsownym marszu i od dławiącego ją wciąż płaczu. Uniosła zalaną łzami twarz i spoglądała na szczyty, które wznosiły się tuż nad nią. Zdawało jej się, że wyglądają bardzo groźnie, nic zresztą dziwnego, w tym nastroju… Mrok, ta ponura postać obok niej, niepewność, przerażenie…

Targenor zawsze się nią opiekował i ochraniał ją. Ale teraz nie wiedział, co się dzieje z jego siostrzyczką. Matka także nie.