‘De verf is nog nat,’ zei ze.

De maan groef zich dieper in de schaduw van de aarde, naderde het punt waar de drie hemellichamen op één lijn zouden staan. Zoals altijd plukten de maan — en, met veel minder resultaat, de zon — met onzichtbare vingers van aantrekkingskracht naar de planeet tussen hun in. Zij zetten de rotskorst en de staalsterke binnenste delen van de aarde onder spanning, veroorzaakten met hun vederlichte aanraking immens grote en miniem kleine aardbevingen, en brachten de logge laag oceanen en zeeën van de aarde, de golven en de straten, de kanalen en de geulen, meren en baaien aan het trillen, in de trage en afwisselende muziek van de getijden, waarvan elke trilling iets langer duurt dan een nacht of een dag.

Aan de andere kant van de aarde ten opzichte van Zuid Californië riep de bruine Bagong Bung, wie het zweet van onder zijn doorweekte gele tulband op zijn blote schouders en borst druppelde, naar zijn naakte Australische maat om de motor van de Machan Lumpur af te zetten. Als ze geen tijd verloren lieten gaan zouden ze de kleine inham ten zuiden van Do-Son bereiken voor de vier meter hoge vloedgolf hen kon inhalen, en hier in de Golf van Tonkin kwam het door demonen opgewekte hoogtij maar eens in de vierentwintig uur. Een patrouillerende helikopter zou hen kunnen opmerken als ze voor de kust rondhingen alvorens de inham binnen te glippen, om de wapens en medicijnen af te leveren aan de anticommunistische ondergrondse in Noord Vietnam — waarna ze zich naar Hanoi zouden begeven om de voornaamste lading (ook wapens en medicijnen) aan de Communisten af te leveren.

Terwijl de rimpels voor de boeg wegebden glansde de vierhonderd kilometer brede Golf rond de roestige stoomboot als een meer van gesmolten koper. Bagong Bung tuurde naar de glimmerende horizon, een hand rustend op de koperen kijker die onder zijn gordel was gestoken. Hij dacht niet aan de maansverduistering die het middaguur en de aardbol voor hem verborgen hielden. Tenslotte stonden de kleine Maleier, zijn vermoeide schip (onder hypotheek van Chinese bankiers), en de lauwe zee allemaal op hun hoofd ten opzichte van de Amerika’s, en de zon die zijn tulband roosterde zou de zolen van een miljard westerse voeten roosteren als hij door de planeet ertussen had kunnen schijnen.