Wolf Loner liet zich wiegen in de armen van de zee, zacht rustend op een mijl zout water. De wolkenbank onder welks oostelijke zoom de Volharding was binnengevaren was zeer uitgestrekt. Hij sleurde mistsluiers met zich mee en reikte van Edmonton tot het Grote Slavenmeer, van Boston naar het noorden naar Straat Hudson.

* * *

Sally Harris stond Jake Lesher in een donkere bocht van het Griezelhuis een nieuwe aanval van handjes houden toe, maar: ‘Hé, wil je m’n jurk met rust laten — gebruik die zijsplit maar,’ vermaande ze hem.

‘Zit je broek ook magnetisch dicht?’ wilde Jake weten.

‘Nee, maar er zit wel verdwijnapparatuur. Kalm daar — en vertel me in godesnaam niet dat ze lijken op de grote ronde gezonde zelfgebakken broden die Mama Lesher vroeger bakte. En zo is het wel genoeg, anders is de Raket al gesloten voor we de eclips hebben gezien.’

‘Sal, vroeger was je nooit zo astronomisch aangelegd, en die roetsjbaan hebben we niet nodig. Je hebt de sleutel van het huis van Hasseltine, he, en hij is niet thuis, is het niet? — en bovendien, je hebt me daar nog nooit uitgenodigd. Als die wolkenkrabber voor jou niet hoog genoeg is —’

‘De roetsjbaan is vanavond mijn wolkenkrabber,’ zei ze hem. ‘Zo is het genoeg, zei ik!’

Ze wrong zich los en rende van hem weg, langs een drie meter lange grijze man van Saturnus die uit de muur te voorschijn sprong, een meterslang straalgeweer vasthield en haar met sissend blauw vuur bestookte.

* * *

Asa Holcomb beklom een beetje hijgend de top van het kleine plateau ten westen van de Bijgeloofbergen in Arizona. Precies op dat ogenblik kwam er een scheurtje in de wand van zijn aorta, en er begon bloed in zijn borstkas te lopen. Hij kreeg geen pijn, maar hij voelde zich zwak en enigszins vreemd, en hij ging kalm op de vlakke rots liggen, die nog steeds wat hitte bevatte van de zonnige dag.