– Gówniarz – mruczała. – Uczniak, którego wystarczy dotknąć, żeby mu się robiło mokro! – Wściekła, że musi znowu zaspokajać się sama, szeptała: – Czarnoksiężnik, co? Móri. Niebezpieczny. Zdolny. Piękny. I jeszcze piękniejszy syn, bardziej dla mnie odpowiedni wiekiem.

To akurat byla gruba przesada, ale czarownica nie zadawała sobie trudu, by dokładnie policzyć. Zresztą uważała, że jest wiecznie młoda. Syn, którego nie można zdobyć? Głupstwo! Co też oni sobie wyobrażają? Cala rodzina, do której nie można się dobrać? Cala rodzina mnie nie interesuje. Tylko ci dwaj, czarnoksiężnik i jego syn. I klejnoty…

Patrzyła w sufit.

Te kamienie będę miała. A czarnoksiężników? Pokonam ich z łatwością, to będzie tak proste, że aż nudne. Będę ich mieć w łóżku, jednego po drugim, potrzebuję tego. Muszą z nich być wspaniali kochankowie. I pomyśleć, jaki wkład oni obaj mogą wnieść do moich magicznych rytuałów! Ich organy sprawią, że wywar będzie wprost eksplodował!

A potem? Potem zażądam nagrody od rycerskiego zakonu. Mam przecież nazwiska i adresy…

To proste zadanie. Wszystko jak na tacy.

Ta myśl podnieciła ją jeszcze bardziej.

Niech to diabli, powinnam była zatrzymać jeszcze trochę tego rycerzyka! Na dłuższą metę to takie nudne dogadzać sobie na własną rękę. Ale on był okropny. Cholerny nudny baran! A wszyscy nadający się do czegokolwiek faceci ze wsi już od dawna leżą na dnie otchłani niedaleko mojego domu, zaś ich wyposażenie rozwieszone na tyczkach w tym przypadku jest, niestety, najzupełniej nieprzydatne.

Zachichotała z własnego żartu.

Czarnoksiężnicy! Muszę mieć tych czarnoksiężników! Zaczęła fantazjować na temat organów, jakie jej zdaniem musieli posiadać.

Milo też będzie wyjechać stąd na jakiś czas. Zobaczyć trochę świata. Dzięki temu idiocie, rycerzowi, mam teraz pod dostatkiem pieniędzy. O, jak cudownie! Ooooch!