Żeby Uriel nie stracił głowy z zachwytu nad swoim nowym ziemskim życiem, jego zwierzchnicy postanowili, że zachowa on pamięć jednego z poprzednich wcieleń. Zazwyczaj się tego nie robi, lecz jego przypadek uznano za wyjątkowy. Tak więc wchodząc w nową egzystencję nie został uwolniony od pamięci wszystkiego, co mu się przydarzyło przedtem.

W czasie swojego ostatniego pobytu na ziemi był on jednak aniołem stróżem Blitildy, więc minęło wiele czasu od tamtej pory, kiedy po raz ostatni był człowiekiem. Ponadto wcielenia jako Gustavy nie dało się, oczywiście, wykorzystać. Nie mógł też pamiętać egzystencji, która je poprzedzała, chodził bowiem wtedy po świecie jako obdarzony dobrym sercem, ale dość mało uzdolniony kowal.

Nie, zwierzchnicy Uriela uznali, że powinien on pamiętać tę swoją wspaniałą egzystencję, kiedy wyglądał tak samo jak obecnie. Nie był tylko tak anielsko piękny jak teraz. Ów niezwykły wygląd, który otrzymał w wyższych sferach, pozwolono mu zachować, lecz pamięć miała pochodzić z czasów, kiedy żył jako młody zakonny nowicjusz w pewnym szwedzkim klasztorze i poniósł męczeńską śmierć, gdy na klasztor napadli rozbójnicy. Taki wybór był praktyczny, bo mówił językiem, który rodzina Taran rozumiała. W klasztorze cystersów w Alvastra w trzynastym wieku studiował ponadto niemiecki i francuski. No i przede wszystkim łacinę, w której by]: naprawdę dobry, o czym Taran mogła się wielokrotnie przekonać.

Ponieważ Uriel pamiętał tamto życie, nie potrzebował się uczyć nowych języków ani też nie stawał bezradny wobec najprostszych sytuacji. Miało to jednak również swoje niedogodności…

Już pierwszego ranka u Aurory pod Christianią zjawił się na śniadaniu ubrany jedynie w białą koszulę, którą mu służący przygotowali. Przewiązał ją tylko sznurem w talii, poza tym nie miał nic więcej. Bosy, z lekkim uśmieszkiem na wargach wkroczył do jadalni.