Nie podobała się jej też atmosfera, jaka zapanowała w Juggernaucie. Coś jakby gdzieś się czaiło, coś strasznego, czego nie umiała nazwać ani opisać. Jori wspomniał o podobnym wrażeniu i ona w pełni się z nim zgadzała. Coś tu było nie tak, coś było źle, tu, w ich jedynej bezpiecznej przystani wśród tych przeklętych gór!

Oczywiście Indra i Jori mieli rację!

Nikt nie wiedział, że do ich grupy zakradła się sama śmierć. Dwa wrogo usposobione upiory z doliny zdołały przeniknąć w ciała Armasa i Oka Nocy, przejąć władzę nad ich duszami.

Jeśli nawet obaj młodzieńcy byli nieco bardziej milczący niż zwykle, to i tak nikt się nad tym nie zastanawiał. Nikt też nie miał czasu, by zajrzeć im głębiej w oczy, wszystkim zbyt się spieszyło, chcieli wszak czym prędzej ruszać dalej.

Dolg zajmował się rannymi. Po cóż lekarz jako jeszcze jeden uczestnik tej wyprawy, skoro miało się Dolga i obdarzony leczniczymi właściwościami niebieski szafir? Faron organizował kolejną ekspedycję, Madragowie i Kiro dokonywali przeglądu sprzętu i naprawiali wszystko to, co uległo uszkodzeniu podczas pierwszej żałosnej próby dotarcia do miejsca, w którym przebywali nieszczęśni więźniowie. Nareszcie wiadomo już było, kim są ci, których skarga w jasne dni i spokojne noce dobiegała z Gór Czarnych. Trzeba im spieszyć na ratunek.

Było jednak tak, jak mówił Jori, a wiele osób przyznawało mu rację. Coś strasznego czaiło się w tym Juggernaucie, w którym wszyscy się zebrali. Nikt nie potrafił określić, co to takiego, większość jednak nie mogła oprzeć się wrażeniu, że są obserwowani, że coś przygląda się im z diabelską chytrością.

Wszyscy się na to skarżyli, wszyscy z wyjątkiem Armasa i Oka Nocy. Obaj młodzi ludzie jednak od zawsze uważani byli za najbardziej małomównych w całej grupie, nikt więc nie zwrócił na to uwagi. Pozostali porównywali wrażenia, uskarżali się na ciarki, biegnące wzdłuż kręgosłupa, na jakieś oczy bacznie przypatrujące im się z kąta.