Wolałaby pewnie, by był bogato przyozdobiony mnóstwem kolorowych, sztucznych kwiatów, ale Mali się taki nie podobał. Zażyczyła sobie mniej strojny, z gałązek świerkowych, zielonego, suszonego mchu z małymi czerwonymi pąkami róż z krepiny.

– Sivert lubił wszystko, co skromne – odparła Mali. – Myślę, że spodobałby mu się ten wieniec.

Beret prychnęła i zdenerwowana wypadła z salonu, ale nie dyskutowała więcej na ten temat. I tak było już za późno, by zamawiać nowy.

Wieczorem przed pogrzebem Johan zszedł do stodoły i po-przybijał wieńce na samym wieku i po bokach trumny. Droga do kościoła w Kvannes była długa i wyboista, trzeba się było zatem zatroszczyć, by wieńce nie spadły podczas transportu. Kiedy skończył, sporo ich jeszcze zostało, ale zabiorą je na cmentarz i ułożą na trumnie przed opuszczeniem jej do grobu. Pewnie niektórzy z zaproszonych na pogrzeb przyniosą jeszcze wieńce ze sobą i ofiarują je Sivertowi na pożegnanie.

Już od wczesnych godzin porannych, gdy stoły nakryto do śniadania, zaczęli się zjeżdżać goście. Z pewnością wielu chciałoby tego dnia zawitać do Stornes, ale każdy dwór miał stały krąg uczestników stypy, który tworzyli najbliższa rodzina, krewni, przyjaciele i inni, po których posyłano przy takich okazjach. Gdyby na stypę mieli przyjść wszyscy chętni, po prostu by się nie pomieścili.

Jak przy okazji wesela, tak i teraz przynosili ze sobą „dary": beczułki i koszyki z masłem, ciastami i mięsem. Mięso sami moczyli w marynacie, tak że służące mogły je od razu wrzucić do wielkich parujących garów, które stały przygotowane. Kiedy kondukt żałobny wróci z cmentarza, gospodarze podadzą obiad i kawę. Jednak przy stole będzie można zasiąść dopiero późnym popołudniem, ponieważ uroczystości pewnie nie skończą się wcześniej.

Kiedy po śniadaniu flaga została opuszczona do połowy masztu, wyniesiono trumnę ze stodoły i umieszczono w salonie na przygotowanych belkach. Mali na czas pogrzebu ponownie wysłała Małego Siverta do Innstad. Nie chciała, by został i przyglądał się przygotowaniom. Miał wrócić, kiedy goście przyjdą z cmentarza i zasiądą do obiadu. Przywiezie go Margrethe, która nie odważyła się wybrać w długą drogę w taki mróz. Tak więc rano przyjechał tylko Bengt z rodzicami.