‘Het is een les,’ zei Armin, ‘de laatste les die we geacht worden te leren voordat we onze maestersketen omdoen. Die glazen kaars moet waarheid en geleerdheid voorstellen — zeldzame, prachtige en breekbare dingen. Hij heeft de vorm van een kaars om ons eraan te herinneren dat een maester overal waar hij dient, licht moet verspreiden. Hij is scherp om ons eraan te herinneren dat kennis gevaarlijk kan zijn. Wijze lieden worden in hun wijsheid soms arrogant, maar een maester moet altijd nederig blijven. De glazen kaars kan ook als herinnering daaraan dienen. Zelfs als hij zijn gelofte heeft gesproken, zijn keten heeft omgedaan en is vertrokken om te dienen, zal een maester terugdenken aan de duisternis van zijn wake en zich herinneren hoe niets van wat hij deed de kaars aan het branden kon krijgen. Want zelfs met behulp van kennis is niet alles mogelijk.’

Leo schoot in de lach. ‘Niet voor jou, bedoel je. Ik heb die kaars met eigen ogen zien branden.’

‘Je hebt een kaars zien branden, dat zal heus wel,’ zei Armin. ‘Eentje van zwarte was misschien.’

‘Ik weet wat ik heb gezien. Het licht was vreemd en fel, veel feller dan dat van een kaars van bijenwas of talg. Het wierp merkwaardige schaduwen en de vlam flakkerde niet één keer, zelfs niet toen er door de open deur achter mij een tochtvlaag naar binnen drong.’

Armin vouwde zijn armen over elkaar. ‘Obsidiaan brandt niet.’

‘Drakenglas,’ zei Koppie. ‘De kleine luiden noemen het drakenglas.’ Om de een of andere reden kwam dat hem belangrijk voor.

‘Dat is zo,’ peinsde Alleras de Sfinx hardop, ‘en als er weer draken op… de wereld zijn…’

‘Draken, en dingen die nog duisterder zijn,’ zei Leo. ‘De grauwe schapen hebben hun ogen gesloten, maar de mastiff ziet de waarheid. Oude krachten ontwaken. Schaduwen roeren zich. Een tijdperk van verwondering en schrik zal weldra daar zijn, een tijdperk voor goden en helden.’ Lui glimlachend rekte hij zich uit. ‘Me dunkt, dat is wel een rondje waard.’