Ten slotte was het gebeurd. Er borrelde geen lucht meer uit zijn mond, en alle kracht was uit zijn leden geweken. Met zijn gezicht omlaag in de ondiepe zee dreef Emmond, bleek, koud en vredig.

Op dat moment zag Vochthaar dat drie ruiters zich bij zijn verdronken mannen op het kiezelstrand hadden gevoegd. Hij herkende Rondhout, een oude man met een scherp gesneden gezicht en waterige ogen, wiens beverige stem op dit gedeelte van Groot Wyk iedereen de wet voorschreef. Zijn zoon Steffarion vergezelde hem, samen met een andere jongeling wiens donkerrode, met bont afgezette mantel op de schouder was bevestigd met een sierspeld die de zwart-met-gouden krijgshoorn van de Goedenbroers vertoonde. Een van de zonen van de ouwe Gorold, concludeerde de priester na een enkele blik. Goedenbroers vrouw had na een tiental dochters nog laat in haar leven drie rijzige zonen gebaard, en men zei dat geen mens de ene zoon van de andere kon onderscheiden. Aeron Vochthaar verwaardigde zich niet het te proberen. Of dit nuGraudon, Gormond of Gran was, de priester had geen tijd voor hem.

Hij gromde een nors bevel, en zijn verdronken mannen grepen de dode jongen bij armen en benen om hem tot boven de vloedlijn te dragen. De priester volgde, naakt op een lendendoek van zeehondenvel na. Druipend en met kippenvel over zijn hele lijf liep hij spetterend naar het land, over koud nat zand en door de zee gladgeslepen kiezels. Een van zijn verdronken mannen reikte hem een gewaad van zwaar baai aan, geverfd in vervloeiende kleuren groen, blauw en grijs, de kleuren van de zee en de Verdronken God. Aeron trok het gewaad aan en bond zijn haar los. Zwart en nat was dat haar, en door geen lemmet aangeraakt sinds zijn wederopstanding uit zee. Het hing om zijn schouders als een rafelige mantel van touw en viel tot voorbij zijn middel. Aeron vlocht er strengen zeewier doorheen, en ook door zijn verwarde, ongeknipte baard.