Zijn verdronken mannen vormden een cirkel rond de dode jongen en baden. Norjen bewoog zijn armen heen en weer terwijl Rus over hem heen knielde en op zijn borst drukte, maar ze gingen allemaal opzij voor Aeron. Hij wurmde met zijn vingers de koude lippen van de jongen open en gaf Emmond de levenskus, en nogmaals, en nogmaals, totdat de zee uit zijn mond kwam golven. De jongen begon te hoesten, en spuwde, en zijn ogen gingen knipperend open, van vrees vervuld.

Opnieuw een die weerkeert. Dat was een teken dat de gunst van de Verdronken God op hem rustte, zeiden de mensen. Iedere andere priester verloor zo nu en dan een man, zelfs Tarl de Driewerf-Verdronkene, die eens zo heilig was geacht dat hij werd uitverkoren om een koning te kronen. Maar nimmer Aeron Grauwvreugd. Hij was Vochthaar, die de waterrijke zalen van de god zelf had gezien en was weergekeerd om ervan te vertellen. ‘Sta op,’ zei hij tegen de sputterende jongen terwijl hij hem op zijn naakte rug sloeg. ‘Je bent verdronken en bij ons weergekeerd. Wat dood is kan nooit meer sterven.’

‘Maar herrijst.’ De jongen hoestte hevig, waarbij hij nog meer water uitbraakte. ‘Herrijst.’ Ieder woord werd met pijn betaald, maar zo ging het in de wereld: een man moest vechten om te leven. ‘Herrijst.’ Wankelend stond Emmond op. ‘Harder. En sterker.’

‘Je behoort nu de god toe,’ zei Aeron. De overige verdronken mannen dromden om hem heen en gaven hem ieder een stomp en een kus om hem welkom te heten bij de broederschap. Een hielp hem een baaien gewaad van vervloeiend blauw; groen en grijs aan te trekken. Een ander bood hem een knuppel van drijfhout aan. ‘Je behoort nu aan de zee toe, en dus heeft de zee je bewapend,’ zei Aeron. ‘Wij bidden dat je je knuppel met felheid zult hanteren tegen alle vijanden van onze god.’

Toen pas wendde de priester zich tot de drie ruiters, die vanuit het zadel toekeken. ‘Bent u gekomen om verdronken te worden, heren?’