– Ty też tu jesteś? – szepnęła Villemo prawie bez tchu.

– Tak, chciałem trochę pomyśleć na świeżym powietrzu. To zwykle pomaga.

– Miałam takie same zamiary. Ale będzie najlepiej, jeżeli zejdę na dół.

– Nie, zaczekaj! Możemy chyba porozmawiać jak ludzie cywilizowani, nie musimy…

– Nie musimy się dotykać, chciałeś powiedzieć?

– Tak właśnie myślałem.

Przyglądała się jego smukłym, pięknym dłoniom, które gładziły kamienie muru w niezwykle zmysłowy sposób. Dominik już taki był, cechowała go po prostu głęboka zmysłowość, co może nie każdy na pierwszy rzut oka zauważał. Villemo zawsze ta jego zmysłowość mocno pociągała, a jednocześnie odpychała; walczyła z nią agresją i dziecinnymi wybuchami złości.

Ta erotyczna siła także teraz sprawiała, że Villemo trudno było zachowywać się naturalnie. Była tak zdenerwowana, że drżała na całym ciele.

– Właśnie rozmawiałem z Niklasem – rzekł z wolna. – Martwi się o Irmelin. Ona chce skończyć z tym wszystkim.

– Jak to: skończyć?

Dominik spuścił wzrok i brązowozłocistymi oczyma spod gęstych czarnych rzęs przyglądał się swoim dłoniom.

– Odebrać sobie życie.

Villemo drgnęła.

– To by dopełniło tragedii. Ale ja ją rozumiem.

– Myślałaś o tym samym?

– Och, wiele razy! Doszłam jednak do wniosku, że byłoby szkoda pozbawiać świat kogoś tak wyjątkowego jak ja.

Uśmiechnął się, a Villemo zauważyła głębokie bruzdy na jego policzkach. Uświadomiła sobie, jak musiało mu być trudno.