– No tak, i słychać już to brzęczenie wózka. Wobec tego zapomnijmy o tym, o co cię prosiłem.

– O, nie, chętnie cię oprowadzę – zaprotestowała Elena z ożywieniem. – Przyjdę po ciebie za godzinę, czy tak będzie dobrze?

Misza nie spodziewał się, że tak bardzo się ucieszy. Z radości i podniecenia prawie nie mógł przełknąć jedzenia, a pielęgniarkom, które z nim żartowały, odpowiadał z wyraźnym roztargnieniem. Siedział, myśląc tylko o pięknej Elenie i ich wspólnej tajemnicy, wiercił się przy tym na krześle, bo całe jego ciało ogarnęło wzburzenie. Chyba nigdy jeszcze jedna godzina tak strasznie mu się nie dłużyła!

Gdy pielęgniarki wreszcie sobie poszły, ułożył się na łóżku. Czuł się taki zmęczony, tak bardzo zmęczony, dopiero teraz uświadomił sobie, jak wiele właściwie przeżył w ciągu jednego dnia. Wspomnienia dzisiejszych wydarzeń zalały go niczym rzeka, wirowały w głowie.

Teraz zaczyna się życie, powtarzał w duchu, lecz nie był w stanie zebrać myśli. Spróbował się skupić.

Chcę zaznać wszystkiego, moje ciało i dusza tęsknią za nowymi doświadczeniami, spragnione są życia jako takiego. Dotychczas żyłem jedynie w odizolowanym, okaleczonym świecie snów, w którym nie wiedziałem nic o tym, co istnieje poza ścianami chaty. Teraz wreszcie przyszła moja kolej, mam tyle pragnień…

Ale nie, wrażenia przemykały tak prędko, że zapominał o nich w tej samej sekundzie, gdy pojawiły się w jego myślach. Co też takiego sobie zaplanował? Już nie wiedział.

Elena…

Co oni zrobili? Coś emocjonującego i przerażającego zarazem. Tyle tylko zdołał wychwycić, bo wspomnienie zaraz znów uciekło. Na moment pojawiła się twarz Marca, wspaniałego Marca.

Berengaria? Nigdy jej nie widziałem.

O kim on myślał w tej chwili? Wspomnienie tej osoby zniknęło jak wszystko inne.

Misza usiłował się rozluźnić, odprężyć, czekając na coś… na kogoś? Na Elenę? Tak, na Kicnę…

Zastała go śpiącego na łóżku. Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu z czułym uśmiechem na ustach. Nie miała serca go budzić.