Rozległy się owacje witające koniec występu Farmera. Ktoś zawołał, że to pewnie nowy rekord, ale Rebus wiedział, że to nieprawda. Wiedział, że to tylko gest, taki pożegnalny złoty zegarek czy zegar kominkowy w innej postaci. Whisky miała posmak morskich wodorostów i torfu, jednak Rebus zorientował się, że smak ardbega już zawsze będzie mu się kojarzył z chłopczykiem zjawiającym się nocą na posterunku policji…

Siobhan Clarke ruszyła przez parkiet w ich kierunku.

– Gratulacje – powiedziała.

Obie kobiety uścisnęły sobie dłonie.

– Dziękuję, Siobhan – odparła Gill. – Może któregoś dnia to będziesz ty.

– Dlaczego nie? – Siobhan skinęła. – Pałki są po to, żeby nimi rozbijać szklane sufity. – Zamachnęła się pięścią wysoko nad głową.

– Chcesz drinka, Siobhan? – spytał Rebus.

Wymieniły między sobą porozumiewawcze spojrzenia.

– Tylko to im w głowie – stwierdziła Siobhan, puszczając oko. Obie wybuchły śmiechem, a Rebus odwrócił się na pięcie i odszedł bez słowa.

O dziewiątej zaczął się konkurs karaoke. Rebus poszedł do toalety i poczuł jak po plecach spływają mu krople zimnego potu. Krawat już od pewnego czasu spoczywał w kieszeni marynarki, którą zawiesił na oparciu jednego z krzeseł stojących obok baru. Skład uczestników imprezy ulegał stopniowej wymianie, jako że jedni opuszczali klub, by przygotować się do nocnej zmiany, lub byli wzywani do jakichś zajęć wiadomościami otrzymanymi na komórki i pagery; inni zjawiali się przebrani po krótkiej wizycie w domu. Młoda policjantka z działu łączności na St Leonards zjawiła się ubrana w krótką spódniczkę i Rebus pomyślał, że po raz pierwszy widzi jej nogi. Przyszli też hałaśliwi czterej kumple Farmera z czasów jego pracy w Zachodnim Lothian i przynieśli z sobą jego zdjęcia sprzed ćwierć wieku. Wśród autentycznych fotografii przemycili także kilka fotomontaży, na których głowa Farmera doczepiona została do ciał potężnych kulturystów uchwyconych w pozach bardziej niż kompromitujących.