W zapadającym zmierzchu jego smagły profil wydawał się jeszcze ciemniejszy i w jakiś nieuchwytny sposób groźny.

– Pani brat powinien sam je wyznać… – Urwał i na chwilę zapadła cisza przerywana jedynie rytmicznym cykaniem świerszczy. – Niedługo zapadnie noc – podjął. – Pojadę za panią do Carmony w charakterze eskorty.

Rachel wcale nie chciała zaciągać wobec Vincente de Riano długu wdzięczności, ale nie ośmieliła się zaprotestować. Wyczuwała instynktownie, że jej opór byłby bezcelowy. W milczeniu skierowała się na ścieżkę okrążającą dom, do zaparkowanego po drugiej stronie samochodu.

Noc zapadła nieoczekiwanie szybko. Jadąc pustą drogą w kierunku Sewilli, była w gruncie rzeczy zadowolona, widząc we wstecznym lusterku duży, czarny samochód. Głowę miała tak zaprzątniętą myślami o bracie, że prawie minęła skręt na Carmonę i była wdzięczna w duchu señorowi de Riano, który w ostatniej chwili mignął jej światłami.

To oczywiste, że nie powiedział jej całej prawdy o Brianie, myślała. Ciekawe, dlaczego nie chciał poskarżyć się na krzywdę, jaką mu wyrządzono. Czyżby przez swego rodzaju delikatność?

Gdyby był człowiekiem ogarniętym wyłącznie chęcią zemsty, na pewno nie okazałby jej współczucia, gdy zauważył, że słabnie z powodu upału. Tymczasem zdobył się na rycerski gest i zaniósł ją do domu, aby odpoczęła. Zadrżała na samą myśl o mocnym uścisku jego potężnych ramion. Tak nie zachowuje się przecież człowiek mściwy i małostkowy…

Doszła do wniosku, że Brian musi mieć o wiele większe kłopoty niż te, o których wspomniał seńor de Riano. Mimo że noc była upalna, zrobiło jej się zimno na całym ciele.

W niewesołym nastroju dotarła do potężnych murów, przy których zbudowano hotel. Mury stanowiły pozostałość po okazałym pałacu króla Don Pedro, stanowiącym schronienie królów katolickich podczas ich rozstrzygającej walki z Maurami.

Z łatwością mogła wyobrazić sobie seńora de Riano jako hiszpańskiego granda, zdolnego do wielkich namiętności zarówno w miłości, jak i w walce. Wyobraziła sobie, jak na dworze królewskim prowadzi potajemne intrygi i bezlitośnie niszczy wszystkich swych przeciwników… Znów się wzdrygnęła. Nie mogła usunąć sprzed oczu wizerunku seńora de Riano i bujna wyobraźnia zaczynała jej płatać figle.