– Zaraz, chwileczkę. Mówiłaś, że nornic nie było. Ani myszy. Że to ja je wymyśliłam.

– Bo wtedy nie było, pokazały się dopiero ostatnio, ze trzy lata temu. I wymyśliłaś szczura, a to nie żaden szczur, tylko zwyczajne myszy. A ogród już tak się rozrósł, że nawet stado kotów mu nie zaszkodzi, więc niech sobie będą, niczego złego nie robią, za to jest z nich pożytek.

Nareszcie zrozumiałam. Faktem było, że Alicja kochała wszystkie zwierzęta, z robakami włącznie, z wykluczeniem tylko komarów, być może dlatego, że komary nadmiernie kochały ją. Jednakże bardziej kochała ogród.

Znałam ją dostatecznie długo, żeby pojąć ogrom rozterki, jaka nią miotała. Chętnie by widziała u siebie całą menażerię, zaprzyjaźniła się z lisem, który czasami składał jej wizyty, na szczęście rzadko, omal nie rozebrała domu na kawałki, kiedy jeż ugrzązł w przewodzie wentylacyjnym, zawarła ścisłą znajomość z wielkim pająkiem, zamieszkałym na stałe po zewnętrznej stronie kuchennego okna, i nader często wspólnie konsumowali lunch, ona tu, on tam, bo jakoś im to wypadało równocześnie. Rzecz jasna, każde z nich jadło co innego, ale to już było bez znaczenia. Uwielbiała psy. No i żadnego zwierzątka nie pozwalał jej hodować ogród.

Wiadomo powszechnie, że zwierzęta niszczą ogród, szczególnie młody i dopiero tworzony. Psy z szalonym upodobaniem tarzają się w świeżo posadzonych i wschodzących z nasion roślinkach, starannie omijając zielska i gładką trawę, koty bawią się łodygami lilii i tulipanów, łamiąc wszystko, także, w celach sanitarnych, kopią potężne doły i usypują góry wszędzie tam, gdzie jest to szkodliwe dla roślinności, wiewiórki namiętnie kradną orzechy laskowe, a roślinożerne wrąbią w ogóle wszystko, cokolwiek wyrośnie. Albo zwierzę, albo ogród.

Alicja wybrała ogród i dla własnego zdrowia psychicznego musiała wmówić w samą siebie, że nie cierpi kotów.