Nagle rozluźnili chwyt. Załkała, wypuszczając z płuc to, co się w nich nagromadziło. Miała nadzieję, że opuszczą powykręcane ręce. I opuścili, ale w tej samej chwili bucior huknął pod żebro. Cios odebrał czucie. Dotychczasowe męki odpłynęły w niepamięć.

Nowy ból wsącza się powoli w jej ciało, by raptem wedrzeć się straszliwie, nie pozostawiając miejsca na żadne inne doznania. Przez spazmatycznie otwarte usta nie może zaczerpnąć już tchu. Choć ręce wolne, a sznury opadły na plecy, nie przynosi to spodziewanej ulgi. Nie myśli już, by poruszyć rękami. Chce powietrza. Zaczerpnąć powietrza! Prawie się udało. Usta wypełnia zbawienny tlen, ale nie dochodzi do płuc. I wtedy spada na nią ciężki but. Nie ten lśniący. Lśniący jest do całowania. Inny but. Podkuty.

Kopnięcie nie było silne, ale po drugim uderzeniu słodko zadźwięczały dzwoneczki i odpłynęła łagodnie w nęcącą, czarną toń. Słyszała jeszcze kolejne ciosy. Niespieszne i solidne. Nie czuła już bólu. Dlatego twarz jej rozjaśnił pogodny, spokojny uśmiech.

Leżała z twarzą w mokrym piachu i zatęchłym igliwiu. Było zimno i przeraźliwie mokro. Zdarli z niej szynel i chlusnęli z kubła. Na leśnych przecinkach trzymają się jeszcze płaty śniegu. Ziemia jest lodowata. Zwłaszcza dla człowieka zlanego wodą.

Powoli wynurza się z otchłani, z której nie powinno być powrotu. Nie chce się jej opuszczać tej bezwonnej przestrzeni dla zapachu przebiśniegów, wiosny i wypucowanych buciorów.

Mimo to wypływa. Na spotkanie głosom:

— Kurwa, spóźnimy się na mecz.

— Kończ z nią, dowódco. Nie będzie całować butów.

— Zmuszę ją.

— A może Spartak dostanie dziś wciry…

Powróciła, zatopiona w rozkoszy. Nie miała ochoty na najmniejszy ruch. Nie chciała się zdradzić żadnym gestem, że znowu leży tu, u ich stóp. To oni się spieszą, w odróżnieniu od niej. Ona nie ma się już dokąd spieszyć, choćby na mecz. Chciałaby tak leżeć w nieskończoność. Mokre, przemarznięte ubranie daje poczucie błogiej przytulności. Kłujące gałązki zdają się puchową pierzyną. Zapragnęła ludzkim głosem wyrazić tę nieziemską rozkosz. Ale wydobyło się jedynie słodkie: — Uaaach!