Książę potrząsnął głową.

– Nie wiem, Autumn. Kuzyn Karol objął tron Szkocji. Między nim a Cromwellem toczy się teraz wojna. Szczerze powiedziawszy, nie wiem, kiedy będziesz mogła bezpiecznie ruszyć na północ. Nie jesteś szczęśliwa w Queen's Malvern?

– Bardzo mi się tu podoba – odparła Autumn. – Zawsze mi się podobało.

– Więc dlaczego tak niecierpliwie oczekujesz powrotu?

– Charlie! W przyszłym miesiącu skończę dziewiętnaście lat – jęknęła Autumn. – Nie jestem mężatką, nie mam nawet narzeczonego. Nikt się o mnie nie stara. Jestem w równie złym położeniu, co swego czasu nasza siostra Fortune. Może nawet gorszym. Ona przynajmniej miała szansę znaleźć męża. A ja? Kogo znajdę sobie pośród tego bałaganu? Dwór królewski nie istnieje, nawet dla rodzinnych przyjęć Parlament ograniczył liczbę gości. Jak w tej sytuacji zdołam znaleźć męża, nim się zestarzeję?

– Dziewiętnaście lat to jeszcze nie staropanieństwo – zaśmiał się, ujął jej dłoń i ucałował. – Jesteś piękną dziewczyną, siostrzyczko, i pewnego dnia jakiś mężczyzna skradnie ci serce, sprawiając, że papa i twoi bracia pozielenieją ze złości.

– Chciałabym być tego równie pewna co ty, Charlie – odparła Autumn i westchnęła ciężko. – Bess miała szesnaście lat, kiedy ją poślubiłeś, Rosamunda siedemnaście, gdy wyszła za naszego brata Henry'ego. Jestem już stara! Niedługo skończę dziewiętnaście lat, a nikt się o mnie nie stara i wcale się na to nie zanosi. Nienawidzę pana Cromwella!

Charles Fryderyk Stuart nie zdołał powstrzymać śmiechu. Rozpacz jego młodszej siostry wydała mu się niezwykle urocza. Mimo wszystko wiedział, że dziewczyna ma trochę racji. Obecnie trudno było znaleźć okazję do przebywania w towarzystwie, w którym córka księcia mogłaby znaleźć odpowiedniego męża. Wielu mężczyzn chętnie poślubiłoby Autumn dla jej urody i majątku, nie zważając na jej wiek, ale w ich rodzinie córki miały przywilej wychodzenia za mąż z miłości. Autumn z pewnością powinna mieć takie same szanse na znalezienie małżonka jak jej starsze siostry.