Istnieje co prawda szansa, iż przeciwnik skoncentruje wszystkie siły na szybkim odparciu jednego z tych. ataków, lecz jest to mało prawdopodobne z uwagi na ryzyko, jakie poniósłby, gdyby wybrał źle. Otworzyłby nam tym samym drogę do serca Królestwa. Ryzyko to w opinii mojej i mojego sztabu można zrównoważyć tempem naszego natarcia i wyborem właściwego kierunku uderzenia w trakcie walki, w zależności od reakcji przeciwnika. Może się to okazać nieco kłopotliwe logistycznie, ale jest wykonalne. No i plan „Perseusz 4”. W przeciwieństwie do pozostałych, jest to projekt ograniczonej ofensywy mającej na celu osłabienie Sojuszu, nie zaś zniszczenie Królestwa Manticore. Przewiduje on atak na Hancock przeprowadzony w jeden z dwóch możliwych sposobów. Pierwszy polegałby na wzmocnieniu naszych sił w Seaford 9 i zaatakowaniu od razu systemu Hancock, drugi na wyprowadzeniu ataku z systemu Barnett, zajęciu układu Zanzibar i zmianie kierunku uderzenia przy równoczesnym rozpoczęciu ataku z Seaford 9. Wzięlibyśmy wówczas Hancock w kleszcze, a w efekcie zdobylibyśmy nie tylko ten system, niszcząc przy okazji bazę RMN, ale także układy Zanzibar, Alizon i Yoric. Potem moglibyśmy rozpocząć negocjacje w sprawie zawieszenia broni. Utrata trzech zamieszkanych układów planetarnych, zwłaszcza świeżo włączonych do Sojuszu, wstrząsnęłaby innymi należącymi doń systemami, zaś opanowanie tego rejonu dałoby nam odpowiednie warunki do późniejszego przeprowadzenia „Perseusza 1” lub „Perseusza 2”.

— A gdyby Królestwo nie zechciało przyjąć naszych warunków i wolało kontynuować walkę? — spytała Palmer-Levy.

— W takim wypadku moglibyśmy płynnie przejść do realizacji zadań „Perseusza 3” lub gdybyśmy ponieśli cięższe straty niż się spodziewam, wycofać się na pozycje sprzed ataku i nadal negocjować rozejm. To znacznie gorsza możliwość i jeśli sytuacja rozwinęłaby się w ten sposób, niczego nie zyskujemy, ale jest to plan jak najbardziej wykonalny, gdyby zdarzyło się nieszczęście militarnej natury.