— A jak konkretnie powinniśmy ją przeprowadzić? — spytał poważnie i spokojnie Jessup.

— Przygotowaliśmy zestaw planów pod wspólnym kryptonimem „Perseusz”. Obejmują one wszystkie możliwe warianty. „Perseusz 1” przewiduje zajęcie systemu Basilisk jako wstępnego celu, co pozwoliłoby nam na bezpośredni atak na układ Manticore przy wykorzystaniu Manticore Wormhole Junction, i to dwoma symultanicznymi uderzeniami z terminali Basilisk i Trevor Star. Pozwoliłoby to na największe możliwe zaskoczenie przeciwnika i zakończenie wojny w drugiej bitwie, czyli bardzo szybko. Ten wariant niesie ze sobą jednakże ryzyko katastrofalnych strat w przypadku niepowodzenia. „Perseusz 2” jest bardziej konwencjonalny. Siły przeznaczone do ataku zostałyby zgromadzone w bazie DuQuesne w systemie Barnett, czyli w głębi naszego terytorium, tak by przeciwnik nie mógł ich odkryć. Zaatakowalibyśmy ich obronę w najcieńszym miejscu, czyli w systemie Yeltsin, a po jego zdobyciu skierowalibyśmy się ku układowi Manticore, zdobywając po drodze najbliższe bazy i zabezpieczając sobie tym samym skrzydła. Straty ponieślibyśmy cięższe niż w przypadku zakończonego sukcesem „Perseusza 1”, ale uniknęlibyśmy ryzyka całkowitego zniszczenia zaangażowanych sił, czekającego nas w przypadku klęski „Perseusza 1”. „Perseusz 3” to wariant „Perseusza 2”, z tą różnicą, że atakujemy w dwóch kierunkach, bowiem celami pierwszych ataków stają się Yeltsin i Hancock. Takie posunięcie zmusiłoby Królewską Marynarkę do rozdzielenia sił i obrony obu systemów, bo nie wiedzieliby, który atak jest prawdziwy, a który pozorowany.