Tammy przeszła przez apartament jak tornado, rzucając na fotel wszystko, co było dziecku potrzebne. Ani na moment nie przestała przytulać chłopczyka do siebie, jakby w obawie, że Mark go porwie.

– Czy możemy porozmawiać? – poprosił książę, pragnąc przemówić jej do rozumu.

– Nie ma o czym – rzuciła przez ramię.

– Nie może go pani tak po prostu wziąć ze sobą.

– Nie mogę? A niby dlaczego?

– Nie stać pani na utrzymanie dziecka.

Odwróciła się do niego jak wcielenie furii.

– Owszem, nie stać mnie na coś takiego. – Wzgardliwym gestem wskazała luksusowy apartament. – Ale Henry nie potrzebuje zbytku, płatnych opiekunek i hotelowej obsługi. Potrzebuje kogoś, kto będzie go nosił na rękach, śmiał się do niego i bawił się z nim, a tego pan nie może mu zapewnić. Udowodnił to pan aż nazbyt dobrze. – Znów się odwróciła, chwyciła ze stołu torebkę z mlekiem w proszku i gniewnie rzuciła ją na fotel, po niej drugą. – Niech pani będzie rozsądna! Nie mówimy o opływaniu w luksusy. Utrzymanie dziecka to poważne koszty, a pani nie ma dość pieniędzy.

– Kto powiedział, że nie mam?

– Przecież wystarczy na panią spojrzeć – wyrwało mu się, i to był błąd.

Tammy zauważyła trzecią torebkę, tym razem otwartą. Złapała ją i cisnęła prosto w Marka.

Trafiła w tors. Chmura białego proszku na moment wzbiła się w powietrze, a potem opadła, obsypując grubą warstwą paradny strój księcia. Cała trójka dorosłych zamarła na długą chwilę.

– Przepraszam – wydusiła w końcu z siebie Tammy. – Nie powinnam była.

– To mój najlepszy strój – zauważył Mark, ale głos mu podejrzanie drżał.

Czy to możliwe, by z trudem powstrzymywał wybuch śmiechu? I czemu nagle i ją naszła nieodparta ochota, by się roześmiać?