— Chyba nie chciałbyś mnie rozczarować, prawda, synu? — spytał pan Dee, uśmiechając się ze smutkiem. — Zdajesz sobie sprawę, że każdy może zostać księgowym, podczas gdy jedynie wybrani są w stanie rządzić siłami czarnej magii.

Morton odwrócił się od okna. Podniósł z biurka ołówek, obejrzał dokładnie zaostrzoną końcówkę grafitu, i zaczął powoli obracać go w palcach.

— No więc jak z tym będzie, chłopcze? Nie zechciałbyś pracować nieco rzetelniej u pani Greeb?

Morton potrząsnął głową.

— Chcę być księgowym — powtórzył z uporem.

Pan Dee z trudem zapanował nad nagłym odruchem wściekłości. Czyżby coś było nie tak z jego Amuletem Perswazji? Czyżby jego moc się wyczerpała? Pan Dee pomyślał, że powinien ponownie naładować go przed rozmową z synem.

Mimo to postanowił kontynuować.

— Morton — powiedział. — Wiesz, że jestem tylko Adeptem Trzeciego Stopnia, prawda? Moi rodzice byli bardzo biedni. Nie mogli posłać mnie na uniwersytet.

— Wiem — odpowiedział szeptem chłopiec.

— Chciałbym, żeby twoim udziałem stało się to wszystko, czego mnie nie udało się osiągnąć. Morton, możesz zostać Adeptem Pierwszego Stopnia! — potrząsnął głową z zadumą. — To będzie trudne. Jednak twoja matka i ja odłożyliśmy trochę funduszy, i na pewno jakoś zwiążemy koniec z końcem.

Morton przygryzał wargi i coraz szybciej obracał w palcach ołówek.

— No i co, synku? Wiesz, że jako Adept Pierwszego Stopnia nie będziesz musiał pracować w sklepie. Będziesz mógł zostać Bezpośrednim Agentem Księcia Mroków. Bezpośrednim Agentem! No i co ty na to, chłopcze?

Przez moment Dee odniósł wrażenie, że jego syn drgnął. Rozchylił wargi, a w jego oczach pojawiły się podejrzane ogniki. Po chwili jednak spojrzał na podręczniki do księgowości, na swoje maleńkie liczydła i na dziecięcą maszynę do liczenia.

— Zamierzam zostać księgowym — oznajmił niewzruszenie.