Nie umiała odpowiedzieć, dlaczego sprawiła, że w jedzeniu matki pojawiły się paskudztwa. Może po prostu odpłacała pięknym za nadobne? Może czuła się zbyt głęboko zraniona lub chciała zwrócić uwagę na swoją krzywdę w dokładnie odwrotny sposób niż oczekiwano? Na przykład to, że pocięła kilimy, było wyrazem dziecinnego niezrozumienia i głębokiej zazdrości wobec tkaniny, która pochłaniała tyle czasu i uwagi jej matki. Ten i inne przypadki dowodziły, że nie rozumiała prawdy zawartej w słowach rodziców, iż za większością materialnych rzeczy kryją się ludzkie uczucia. Po prostu wobec rywali ogarniała ją dzika pasja niszczenia. Konsekwencji tego czynu, żalu i rozgoryczenia matki, że z taką starannością wykonana praca została zniszczona, w ogóle nie brała w rachubę.

Kiedy taki niszczycielski nastrój stawał się nie do zniesienia, wyprowadzała ze stajni konia i jak wicher jeździła po polach. „Oho, złe znowu wodzi młodą pannę z Grastensholm” – powiadali wtedy ludzie.

Przeważnie jednak Ingrid była miła, kochająca i słodka, a rodziców rozsadzała duma ze wspaniałej córki, więc bez wahania wybaczali jej wszystkie szaleństwa.

Aż do następnego razu.

Była jakby odrodzoną Sol, ale oni o tym nie wiedzieli, bo przecież tamtej nie znali.

Villemo, podobna do nich obu, i do Sol, i do Ingrid, nigdy nie była aż taka zła, Villemo bowiem nie należała do obciążonych, ona należała do wybranych. Villemo miała zdolność logicznego myślenia, Sol i Ingrid myślały irracjonalnie, kierowały się emocjami.

Służba w Grastensholm także nauczyła się szybko postępowania z Ingrid, a ona odpłacała im ich życzliwość czułym przywiązaniem, tak że, mimo wszystko, dorastała w przyjaznej i pełnej harmonii atmosferze.