Ŝi rigardis min per tiel stranga esprimo ke mi eksuspektis ke ŝi cerbe malsaniĝas.

— Mi estas sufiĉe forta, s-ro Musgravo, — ŝi diris.

— Ni aŭdu, kion diros la kuracisto, — mi respondis.

— Vi devu halti vian laboron, kaj kiam vi malsupreniris, diru ke mi deziras paroli kun Bruntono.

— La ĉefservisto foriris, —  ŝi diris.

— Foriris! Kien foriris?

— Li foriras. Neniu vidis lin. Li ne estas en sia ĉambro. Jes ja, li foriris, li foriris! — Ŝi malantaŭen falis kontraŭ la muron kun ŝirkrio post ŝirkrio de ridego, dum mi, terurigita pro tiu ĉi histeria ikto, hastis al sonorilo por voki helpon. La junulinon oni venigis al ŝia ĉambro, ankoraŭ kriantan kaj plorantan, dum mi esplore demandis pri Bruntono. Ne dubis, ke li malaperis. Li ne jam enlitiĝis, oni ne jam vidis lin de post li retiriĝis al sia ĉambro la antaŭan nokton, kaj tamen, oni ne malfacile komprenas, kiel li foriris la domon, ĉar kaj fenestroj kaj pordoj estis ŝlosataj la sekvantan matenon. Liaj vestaĵoj, lia horloĝo, kaj eĉ lia mono estis en la ĉambro, sed la nigra kompleto, kiun li kutime portas, mankas. Liaj pantofloj ankaŭ mankas, sed liajn botojn postlasis. Do kien povis ĉefservisto Bruntono foriri dumnokte, kaj kio okazas ĉe li nun?

Kompreneble ni traserĉas en la domo de kelo ĝis subtegmento, sed estis neniu spuro pri li. Ĝi estas, kiel mi jam diris, labirinta domo, precipe la originala alo, en kiu nun oni preskaŭ ne loĝas; sed ni ĝisfunde traserĉis ĉiun ĉambron kaj kelon kaj ne eltrovis la plej malgrandan signon de la malaperinto. Al mi estis nekredeble ke li jam povis foriri, forlasante tutajn liajn havaĵojn, kaj tamen kie li povas esti? Mi vokis la tiean policon, sed ili sensukcesis. Pluvis la antaŭan nokton, kaj ni esploris la gazonon kaj padojn ĉirkaŭ la domo, sed vane. Jen tiuj ĉi aferoj, kiam nova disvolviĝo tute fortiris nian atenton de la originala enigmo.