Holmso skribis kelkajn notojn dum la atesto de s-ro Hardingo, kaj mi vidis ke li estas tute kontenta per la disvolviĝo de la kazo. Tamen li diris nenion, krom ke se ni ne hastas, ni malfrue rendevuos kun Lestrado. Tutcerte, kiam ni atingis Bakerstraton, la detektivo estis jam tie, kaj ni trovis lin paŝantan jen kaj jen en febro de senpacienco. Lia grava mieno montris, ke lia tiutaga laboro ne estas vane.

“Nu?” li demandis, “kian ŝancon, s-ro Holmso?”

“Ni estis tre aferemaj hodiaŭ, kaj estis ne tute vana,” klarigis mia amiko. “Ni vizitis ambaŭ detalistojn kaj la fabrikiston. Nun mi povas spuri ĉiun statuon de la komenco.”

“La statuojn!” kriis Lestrado. “Nu, nu, vi havas viajn proprajn metodojn, s-ro Ŝerloko Holmso, kaj mi ne kontraŭstaris ilin, sed mi opinias ke mi faris pli bone hodiaŭ ol vi. Mi identigis la mortinton.”

“Ĉu vere?”

“Kaj trovis la kaŭzon de la krimo.”

“Belege!”

“Unu el niaj inspektoroj estas specialisto pri Safronmonteto

Holmso aprobe manfrapis.

“Bonege, Lestrado, bonege!” li kriis. “Sed mi tute ne sekvis vian klarigon pri la detruitaj skulptaĵoj.”

“La skulptaĵoj! Vi neniam povas forkapigi tiujn skulptaĵojn. Post ĉio, estas nenio; nur ŝteleto, ses monatoj maksimume. Estas la murdo, kiun ni vere enketas, kaj mi diras al vi ke mi kuntiras ĉiujn fadenojn en la manojn.”

“Kaj kio estas la sekvanta etapo?”

“Estas tre simple. Mi kuniros kun Hilo al la itala kvartalo, trovos la fotografiton, kaj arestos lin pro la murdo. Ĉu vi kuniros?”

“Ne. Mi opinias ke ni povos atingi la celon pli simple. Mi ne tute certas, pro tio ke dependas de – nu, dependas de faktoro tute preter nia direktado. Sed mi esperegas – fakte, la vetado estas precize du ŝancoj kontraŭ unu – ke se vi kuniros kun ni ĉi-vesperon, mi povos helpi al vi kapti lin.”